Σαν Σαββατιανή βροχή…φύλλων…

…έμοιαζε το πρωινό μας αυτή τη φορά… Είπα να βάλω κατσαρολάκι να μαζέψω τις σταγόνες της ψυχής μου που έσταζαν μέσα στην αίθουσα, αλλά το μετάνιωσα όταν είδα τα παιδιά της ομάδας του Σίμου να βγάζουν τα αδιάβροχά τους. Μην τους βρέξω, σκέφτηκα. Τώρα που έβαλε κρύο, οι σταφίδες είναι απαραίτητες…

…για ενέργεια…

…Η μητέρα μου πάντα έκανε παράπονα που όλες οι τσέπες από τα παντελόνια και τα σακάκια του πατέρα ήταν γεμάτες στραγάλι κίτρινο και σταφίδα ξανθή… Τα μασουλούσε χουφτιές στην οικοδομή εκείνος…

…για ενέργεια…

…Ο πατέρας ήταν ο χειρότερος πελάτης των οδοντογιατρών. Πρώτα έκλειναν ραντεβού με τον πανικό του και μετά με τον ίδιο. Στην μια μεριά σφράγιζαν και στην άλλη μασουλούσε τις σταφίδες με τα στραγαλάκια του, (άσπρα και σκληρά αυτή τη φορά). Είναι εντυπωσιακό που «φορούσε» διαφορετικά στραγάλια ανάλογα την περίσταση, (ε, σε γιατρό πήγαινε, να μην βάλει τα καλά του…στραγάλια;).

…Χθες, το σαββατόβραδο της βροχής, ο μεγάλος μου αδερφός τα  ‘ πινε, τα ‘ λεγε και τα μετρούσε παρέα με τον Νικόλα. Ανάψανε τζάκι και κάθισαν και οι τρεις τους σαν παύσεις μέσα στο χρόνο, αμίλητοι. Ο Δίας στη γωνιά του συνέχιζε να βλέπει τον κόσμο σκυλίσια… Τον Δημήτρη και τον Νικόλα τον Καζαντζάκη τους ένωσε η κοινή τους απέχθεια …για την σταφίδα.

Έτσι …η ενέργεια έγραψε …μιαν απουσία…

Ο μικρότερος αδερφός μου λιάστηκε στη ζωή του σαν τη σταφίδα,  παρασύρθηκε από χείμαρρους προορισμών και στράγγιξε το χυμό των ταξιδιών στα παιδιά του… Τώρα τρώει χουφτιές τα μακρινά ξαδέρφια των σταφίδων, τα  γκραν-μπερυς…

…για ενέργεια…

Πάνω κάτω με αυτή την οικογένεια, πήγα μέχρι τα δεκαοχτώ, Νίκο. Από τα δεκαοχτώ μέχρι τα σαράντα έξι κουτρουβαλιαζόμουνα μέσα στις ανελέητες παύσεις του Γιώργου που καθόταν εκεί, μπροστά από το τραπεζάκι με το αναμμένο κερί και μας κοιτούσε όλους, σαν κουβάρι που το έπαιξε η γάτα και το ξέχασε στη γωνία. Ευτυχώς που οι παύσεις σου δεν φιμώνονται, Γιώργο.

va (3)

Νίκο, όταν θα ξανάρθεις στο χωριό, δεν θέλω να μας φτιάξεις τα κεραμίδια. Μιαν ακόμα ιστορία θέλω να μας πεις. Μια ιστορία για ανθρώπους που στέκονται όρθιοι όταν η γη κάτω από τα πόδια τους τρέμει…και η σιωπή τους αντρειεύει…

…Θέλω να μασουλήσω την ενέργειά της…

Βάνια

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s