Μήνας: Φεβρουαρίου 2016

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους

12801272_10208102672025864_4527645686885703602_n

Οι άνθρωποι γεννούν το κέλυφος. Στο τσόφλι μπαίνουν. Το ατσαλώνουν κάποιες φορές ενώ άλλες το ντύνουν με μεμβράνη, ξύλο, πέτρα, κεχριμπάρι.  Ως άλλα έμβυα ζουν μέσα σ’ αυτό.  Στις νερένιες γειτονιές επιπλέουν ή όχι τα τσόφλια.

Χέρια ενώνουν.  Φωνές πάλλονται σε διαφορετικούς ρυθμούς.

 

Πώς θα υπάρξεις;

Πώς θα διαβείς;

Πώς θα δυναμώσεις;

Αν δίπλα σου δεν  έχεις ανθρώπους;

 

 

Τι θα νιώσεις;

Πού θα στραφείς;

Γιατί να ζήσεις;

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους;

 

Τι θα γευτείς;

Πώς θα ακούσεις;

Πώς θα ελπίσεις;

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους;

 

Ανθρώπους έχεις δίπλα σου,

αρκεί να βγεις απ’ το τσόφλι.

 

 

σ.σ.: Πόσες φορές έχει περάσει τρένο από πάνω σου και τα έχεις καταφέρει; Να το κουβαλάς στην μνήμη του χρόνου.

 

10322814_10208102670225819_4038668758154549272_n

Αιμιλία Πανταζή

27/2/16

Advertisements

Τόποι Καταφύγια

12790858_10208102673225894_4474809586999252327_n

Όλοι μας έχουμε τόπους καταφύγια.

Μικρές πατρίδες που επιστρέφουμε όταν τα δύσκολα παραμονεύουν.

Είτε λέγονται «Ελατού» είτε έχουν κάποιο άλλο όνομα,

θα ναι για όλους μας,

οι  μικρές μας πατρίδες.

Κι…

«Ένα πουλάκι από αυτά

που τιτιβίζουν στα κλαδιά

στης Ελατού τα μέρη

αφήνει τιτίβισμα γλυκό

λέει με μελωδικό σκοπό:

Ξεδίψασε το καλοκαίρι

στης Ελατού τα μέρη

ας γίνουν όλοι οι οδοιπόροι

μες στη ζωή συνοδοιπόροι.

Ας δώσουν λύπες και χαρές

φουσκώματα στα στήθια

ας βρουν της άπλας τη ψυχή

στης εκκλησιάς τα παραμύθια.

Κι όταν οι ανάσες θα χωθούν

μες σε χαράδρες και πηγές βουνού

σε δέντρα σαν στολιστούν

κοσμήματα θα γίνουν, θα ενωθούν.

Πλώρια η γιορτή ξεκίνησε

στης Ελατού τα μέρη

κάλπασε σαν άτι η Άνοιξη

ξεδίψασε με μιας το καλοκαίρι.»

Σε τόπους καταφύγια, σε  μια νερένια γειτονιά….

12795475_10208102661345597_7682141355475356425_n

Μπορείς

μ’ ακούς;

Να βλέπεις Ψηλά,

μ’ ακούς;

Και τα κομμάτια της ύπαρξής σου περιέχονται μέσα μου.

Αιμιλία Πανταζή

27/2/16

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Από την  αποψινή εκδήλωση με θέμα η μαγεία της Ρώσικης λογοτεχνίας. Κύρια ομιλήτρια η κ. Ελένη Σκοτεινιώτη, δρ. Φιλολογίας του Πανεπιστημίου  Αθηνών. Στο τέλος ακούστηκαν και ρώσικες μπαλάντες του 19ου αιώνα!

Rosiki Logotexnia 25-3-16 - 01

Rosiki Logotexnia 25-3-16 - 05

Rosiki Logotexnia 25-3-16 - 13

ΕΛΑΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2016

Κάποιες φωτογραφίες από την υπέροχη εκδρομή μας στην Ελατού, στις 19-21 Φεβρουαρίου 2016!!!

12747288_605356286287093_7766476608206289672_o Στη σειρά, πάμε για βουνό!

 

12764540_605356262953762_844801295178327629_o Έτοιμοι για τα βραδινά παιχνίδια!

12764555_605356182953770_5882439823008183029_o Πρωινές ασκήσεις για να ξυπνήσουμε!

12764729_605356102953778_8942868690135597080_o Το πρώτο μας γεύμα Παρασκευή βράδυ.

12778814_605356326287089_478533007084576462_o Οι απέναντι!

12779192_605356206287101_8589427679743120942_o Χέρι χέρι περπατώ και πάω στο βουνό!!

12783702_605356176287104_4793069433055100346_o Άραγμα στη μέση του δρόμου!

12371260_605356382953750_6640908543638715142_o Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, κλείσιμο της εκδρομής!

12748037_605356386287083_4878191816725058905_o Στο καραβάκι, στην επιστροφή, γεμάτοι πλέον!!

omadiki Η ομάδα στην καθιερωμένη φωτογραφία πλέον λίγο πριν την αναχώρηση.

Ραντεβού τον Ιούνιο….. και να θυμάστε .. τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα!!!

 

Ο ΣΙΜΟΣ ΣΤΟ RADIO MAGA

Την Παρασκευή 26.2.16, από τις έξι έως τις οκτώ το απόγευμα, ο Aristotelis Tsagkarogiannis θα φιλοξενήσει #ad_hoc στο maga.gr Radio τον Σίμο Παπαδόπουλο και τις μουσικές επιλογές του, σε μια συζήτηση με κεντρικό θέμα την «Παιδαγωγική του Θεάτρου».

 

Για περισσότερες πληροφορίες το link της συνέντευξης στο facebook

https://www.facebook.com/events/1022720004451035/

Το link του Αριστοτέλη Τσαγκαρογιάννη στο facebook

https://www.facebook.com/aristotelis.tsagkarogiannis

 

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Εργαστήριο Θεάτρου ΠΑΥΣΙΣ, παράλληλα με την κύρια δράση του, που
είναι η μελέτη της Παιδαγωγικής του Θεάτρου και της Εμψύχωσης σε
επιστημονικό και καλλιτεχνικό πεδίο, οργανώνει για τα μέλη και τους
φίλους της Ομάδας Θεάτρου ΠΑΥΣΙΣ από τον φετινό Ιανουάριο σειρά
διαλέξεων και δρώμενων στον Πολυχώρο ΑΙΤΙΟΝ (Τζιραίων 8-10, Μετρό
Ακρόπολη, έξοδος Αθ. Διάκου, δεύτερο στενό αριστερά, τηλ: 2130256666),
που θα πραγματοποιούνται την τελευταία Πέμπτη κάθε μήνα, με θεματική:
Πολιτισμός και Τέχνη.

Σε αυτό το πλαίσιο σας προσκαλούμε την Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2016 στις
5.30 μ.μ., στη δεύτερη συνάντηση της σειράς, στη διάλεξη της κ. Ελένης
Σκοτεινιώτη, δρ. Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα: «Η μαγεία
της Ρωσικής λογοτεχνίας».

Σίμος Παπαδόπουλος
Επίκουρος καθηγητής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης
Ιδρυτής του Εργαστηρίου Θεάτρου ΠΑΥΣΙΣ

Eleni Skoteinioti

Prosklisi gia Rosiki Logotexnia

ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 6-2-16 ΑΠΟ ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΟΜΑΔΑ:

1.      Γιάννης Παναγιωτόπουλος: Οδυσσέας

2.      Κρίνα Αναγνωστοπούλου: Νοσταλγία

3.      Γιολάντα Ασημακοπούλου: Σύντροφος

4.      …..

5.      ……

6.      …..

ΘΕΜΑ:  Επιστροφή

Ποιητικό κείμενο που επιλέχτηκε από την ομάδα:

Γ. Σεφέρη- Πάνω σ’ έναν ξένο στίχο

…Την πίκρα να βλέπεις τους συντρόφους σου καταποντι-

σμένους μέσα στα στοιχεία, σκορπισμένους: έναν
έναν….

Λέξεις που δόθηκαν

Νοσταλγία

Επιστροφή

Η εικόνα της ομάδας

Η νοσταλγία σέρνει τον Οδυσσέα καθοδηγώντας τον  κατά την Επιστροφή. Περνά θάλασσες, εφευρίσκει λύσεις. Γλυτώνει από τους κύκλωπες, τους Λαιστρηγόνες, την Καλυψώ και από ένα σωρό άλλα θηρία….

Όμως πλεον  είναι μόνος. Οι σύντροφοι χάθηκαν και κείτονται νεκροί, ακίνητοι, σκορπισμένοι πάνω σε ένα μαύρο πανί. Κι ο Οδυσσέας δοκιμάζει μεγάλη πίκρα. Είναι ένα εμπόδιο για το ταξίδι του. Θα συνεχίσει μόνος. Δε θα έχει καμία βοήθεια πλέον, καμιά παρουσία δίπλα του. Κι  ο πόνος του θα είναι μεγάλος. Αυτοί δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν το ταξίδι, δεν νιώθουν πια  τίποτε. Είναι ένα με τη φύση. Δεν πρόκειται να νιώσουν κανένα συνάσιθημα. Δεν υπάρχει γι΄αυτούς νοσταλγία, δεν θα υπάρξει γι΄αυτούς η  χαρα΄της επιστροφής….

Η ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Οι σύντροφοι πολέμησαν,  αγωνίστηκαν και ξεκίνησαν το ταξίδι με τον Οδυσσέα. Η μοίρα όμως έδωσε γι α αυτούς άλλη λύση, ξενη προς τα ανθρώπινα. Χάθηκαν, πέρασαν στην ανυπαρξία. Τα  μέλη τους σκορπισμένα στις θάλασσες , παραδόθηκαν στη φύση. Υπακούν στις αιώνιες αρχές της. Ετσι έγιναν αέρας, γη , νερό, φωτιά…………

Κ. Παλαμάς – [Πατρίδες! αέρας, γη…]

ΣΤΟ ΔΩΔΕΚΑΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ο ποιητής, χρησιμοποιώντας μια αρχαία φιλοσοφική θεωρία, δίνει απάντηση στα μεταφυσικά ερωτήματα για την καταγωγή και τον προορισμό, πρόβλημα που βρίσκεται στον πυρήνα και των δώδεκα σονέτων του.

Πατρίδες! Αέρας, γη, νερό, φωτιά! Στοιχεία
αχάλαστα, και αρχή και τέλος των πλασμάτων,
σα θα περάσω στη γαλήνη των μνημάτων,
θα σας ξαναβρώ, πρώτη και στερνή ευτυχία!

Αέρας μέσα μου ο λαός των ονειράτων
στον αέρα θα πάει· θα πάει στην αιωνία
φωτιά, φωτιά κι ο λογισμός μου, τη μανία
των παθών μου θα πάρ’ η λύσσα των κυμάτων.

Το χωματόπλαστο κορμί χώμα και κείνο
αέρας, γη, νερό, φωτιά θα ξαναγίνω,
κι απ’ των ονείρων τον αέρα, κι απ’ την πύρα

του λογισμού, κι από τη σάρκα τη λιωμένη,
κι απ’ των παθών τη θάλασσα πάντα θα βγαίνει
ήχου πνοή, παράπονο, σαν από λύρα.


αέρας, γη, νερό, φωτιά: κατά τη θεωρία του Εμπεδοκλή του Ακραγαντίνου τα τέσσερα αυτά στοιχεία είναι αιώνιες κοσμογονικές αρχές. Η γένεση και η φθορά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ένωση και η διάλυση των στοιχείων αυτών.
λαός: μεγάλο πλήθος.

«Πατρίδες»:

->  δώδεκα  παρνασσιακά  σονέτα

->  περιλαμβάνονται  στη  συλλογή  «Ασάλευτη  ζωή»

->  σταθμοί  της  υπαρξιακής  και  πνευματικής πορείας  του  ποιητή

->  οι  τόποι  όπου  πραγματικά  ταξίδεψε  ή  έζησε με  την  ποιητική  του  φαντασία

->  αναλύει  την  πολυδιάστατη  προσωπικότητά  του

->  αναλύει  τα  μυστικά  της  ποιητικής  του  τέχνης

->  ισορροπούν  η  παρνασσιακή  τελειότητα  της μορφής  με  τη  στοχαστική  και  λυρική  διάθεση

[Πατρίδες!  Αέρας,  γη….]   εισαγωγή

στ. 1

Η  θεωρία  του  Εμπεδοκλή  για  τα  τέσσερα  κοσμογονικά  στοιχεία

2

3

Κλείνει  ο  κύκλος  της  ζωής  του

4

Επιστροφή  στα  πρώτα,  κοσμογονικά  στοιχεία

5

Αέρας:  όνειρα

Συνεχείς  διασκελισμοί:

6

Φωτιά:

σα  να διαλύεται  ο

7

λογισμός

στίχος  με  τη

8

Νερό:  πάθη

διάλυση  των  στοιχείων

9

Χώμα:  κορμί

10

Επανάληψη  «θέματος»

κυκλική  μορφή

11

Νέα

κυκλική  μορφή  που

12

ανάπτυξη του

δημιουργεί  βαθμιαία

13

θέματος

αύξηση  της  έντασης

14

Μετά  τη  διάλυση  μένει  η  ποίηση,  κατεξοχήν  πατρίδα  του  ποιητή,  αθάνατη πραγματικότητα

σαν  την  ψυχή

ΑΠΟ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 6-2-16

«Νοσταλγία…Οδυσσέας…Σύντροφοι…Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2016, οδός Καλλιρρόης 10…

Φλογερή και ματωμένη,  τυλιγμένη στο κόκκινο πέπλο της η Νοσταλγία προσκαλεί  τον Οδυσσέα  να ακολουθήσει την καρδιά και την ψυχή του.  Η Νοσταλγία με την παρουσία της είναι πια σύντροφος του Οδυσσέα. Αυτή του δίνει ζωή με την πληθωρική παρουσία της. Κόκκινη – η προσωποποίηση της έλευσης της ευτυχίας που προσμένει τον Οδυσσέα, ή η προσποίηση,  η σταλμένη από τους θεούς μοίρα που αδυσώπητα παίζει με τις επιθυμίες του ανθρώπου και τη ματαιότητα των πάντων;

Ο Οδυσσέας με εικοσαετή απουσία αναζητά την Επιστροφή στην Ιθάκη του. Χαμένος ή όχι; Γνωρίζει άραγε τι περιμένει να βρει πίσω; Ποια νοσταλγία τον τραβά και τον κυριεύει; Η νοσταλγία για το σπίτι και την οικογένεια; Η νοσταλγία για τους χαμένους συντρόφους και συνοδοιπόρους; Μήπως κυνηγάει μια χίμαιρα; Κοιτώντας πίσω  γεμάτος θλίψη τους καταποντισμένους και σκορπισμένους στα στοιχεία συντρόφους του αναλογίζεται τι είναι αυτό που ψάχνει. Μήπως η νοσταλγία του για τους χαμένους συντρόφους φτάνει στο σημείο να υπερκεράσει τη νοσταλγία που τον κινεί εμπρός;  Βλέμμα προς τα πίσω γεμάτο θλίψη, πόνο; Μήπως νοσταλγεί την δύναμη που του έδιναν; Φοβάται που έχει μείνει μόνος; Τον τριγυρίζουν ίσως οι Ερινύες καθώς αυτοί χάθηκαν μένοντας πιστοί σ’ αυτόν μέχρι τέλους;

Πυρωμένος από τις δυσκολίες και με μεστωμένο τον πόθο αρπάζει το χέρι της Νοσταλγίας…Ξέρει άραγε ότι θα βρει αυτό που θέλει; ‘Η μήπως δεν θα το βρει ποτέ; Θα συναντήσει το τώρα;

Οι σύντροφοί του, που αποσπάστηκαν από το ένα – την ομάδα – και λόξεψαν στην πορεία είναι παρόντες. Μέσα από την παροδική θλίψη της απώλειάς τους, η δύναμή τους διαχέεται στον έναν που απόμεινε. Η πληθωρική τους απουσία είναι ακόμη μια φορά εστία άντλησης δύναμης και ζωηφόρου πορείας για τον έναν. Η ακούσια θυσία τους γεμίζει το σύμπαν με την παρουσία τους καθώς όλα είναι αυτοί…. Γη, Αέρας, Φωτιά, Νερό. Ναι, θα συνεχίσουν να είναι όλοι μαζί…Ένα…Ομάδα…

Αέναη η προσπάθεια του ανθρώπου για μάχη στην Οδύσσειά του…και θαυμαστή…Μήπως δεν πρέπει να φτάσει στην Ιθάκη; Μήπως αυτό είναι το θαυμαστό;»

 

Γιάννης Παναγιωτόπουλος

ΑΠΟ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΝΤΣΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΚΕΨΕΩΝ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016

 

 

 

Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα.

Ευτυχισμένος αν στο ξεκίνημα, ένιωθε γερή την αρματωσιά μιας αγάπης, απλωμένη μέσα

στο κορμί του, σαν τις φλέβες όπου βουίζει το αίμα.

 

Μιας αγάπης με ακατέλυτο ρυθμό, ακατανίκητης σαν τη μουσική και παντοτινής γιατί

γεννήθηκε όταν γεννηθήκαμε και σαν πεθαίνουμε, αν πεθαίνει,

δεν το ξέρουμε ούτε εμείς ούτε άλλος κανείς.

 

Έτσι κι εμείς, εκείνη τη μέρα γίναμε ο καθένας ξεχωριστά ένας μικρός- μεγάλος Οδυσσέας. Ντυθήκαμε λίγο απ’ την αύρα του και ο καθένας μόνος και όλοι μαζί βγήκαμε να πολεμήσουμε με την αγωνία. Της ύπαρξης, της θάλασσας, του κρύου, της μοναξιάς. Παλεύαμε και σιωπούσαμε. Γιατί μέσα στη σιωπή κρύβονται οι περισσότερες αλήθειες. Κι αυτές κοινωνούμε. Πάλι και πάλι.

 

‘Παρακαλώ το θεό να με συντρέξει να πω, σε μια στιγμή μεγάλης ευδαιμονίας, ποια είναι αυτή η αγάπη· κάθομαι κάποτε τριγυρισμένος από την ξενιτιά, κι ακούω το μακρινό βούισμά της, σαν τον αχό της θάλασσας που έσμιξε με το ανεξήγητο δρολάπι.’

 

Σύμμαχοι, συνοδοιπόροι και οδηγοί οι μικρές, ευλαβικές μας στιγμές που κρύβονται μέσα στα βλέμματα, στις φωνές, στ’ αγγίγματα. Κάποτε έρχονται φουρτουνιασμένες κι επίμονες οι θύμησες. Εκείνες που επιδιώκουμε να μην σκεφτόμαστε, να μην αναλογιζόμαστε, να μην αναμετριόμαστε μαζί τους. Μοιάζει τότε η ψυχή μας ακυβέρνητο καράβι σαν κι εκείνο που πάνω του σάλπαρε ο Οδυσσέας και μέσα στον σκοτεινό και κρύο θόλο της θάλασσας, μας οδηγεί άλλοτε στ’ αφιλόξενα βράχια κι άλλοτε στα επιβλητικά κύματα που γδέρνουν συνέχεια τις τραχιές κι ανέγγιχτες επιφάνειές μας μέχρι να τις λειάνουν.

 

‘Και παρουσιάζεται μπροστά μου, πάλι και πάλι, το φάντασμα του Οδυσσέα, με μάτια κοκκινισμένα από του κυμάτου την αρμύρα κι από το μεστωμένο πόθο να ξαναδεί τον καπνό που βγαίνει από τη ζεστασιά του σπιτιού του και το σκυλί του που γέρασε προσμένοντας στη θύρα.

 

Στέκεται μεγάλος, ψιθυρίζοντας ανάμεσα στ’ ασπρισμένα του γένια, λόγια της γλώσσας μας, όπως τη μιλούσαν πριν τρεις χιλιάδες χρόνια. Απλώνει μια παλάμη ροζιασμένη από τα σκοινιά και το δοιάκι, με δέρμα δουλεμένο από το ξεροβόρι από την κάψα κι από τα χιόνια.

 

Μέσα στις αναμοχλεύσεις των αναμνήσεων, ξεπροβάλλει σαν λουλούδι ένα πρωϊνό τραγούδι. Είναι εκείνο που ακούγαμε όταν είμασταν παιδιά και που μας έκανε να ονειρευόμαστε ότι κάποια μέρα θα γίνουμε μεγάλοι, θαραλλέοι και δυνατοί. Εκείνο που μας έκανε να πιστεύουμε πως μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Μέχρι που συνειδητοποήσαμε πως αν δεν αλλάξουμε τον δικό μας τον εσωτερικό, κανένας εξωτερικός κόσμος δε θ’ αλλάξει. Η αλλαγή προϋποθέτει πίστη κι ετοιμότητα. Συνεχή επαγρύπνιση. Μέχρι να μαλακώσουν οι επιφάνειες, να γαληνέψουν τα κύματα και να βρει το καράβι λιμάνι, υπήρχε μπροστά μας πολύ θάλασσα ακόμη. Ένα τραγούδι θάλασσα.

 

‘Θα ’λεγες πως θέλει να διώξει τον υπεράνθρωπο Κύκλωπα που βλέπει μ’ ένα μάτι, τις Σειρήνες που σαν τις ακούσεις ξεχνάς, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη απ’ ανάμεσό μας· τόσα περίπλοκα τέρατα, που δε μας αφήνουν να στοχαστούμε πως ήταν κι αυτός ένας άνθρωπος που πάλεψε μέσα στον κόσμο, με την ψυχή και με το σώμα.

 

Είναι ο μεγάλος Οδυσσέας· εκείνος που είπε να γίνει το ξύλινο άλογο και οι Αχαιοί κερδίσανε την Τροία. Φαντάζομαι πως έρχεται να μ’ αρμηνέψει πώς να φτιάξω κι εγώ ένα ξύλινο άλογο για να κερδίσω τη δική μου Τροία.

 

Και είναι κάποιες ώρες διαφορετικές από τις άλλες, ώρες ακατανίκητες και δύσκολες. Είναι οι ώρες που πρέπει να κάνεις βουτιά στο μέσα σου και ν’ αγγίξεις ένα κομμάτι ουρανού, που μπορεί να παρομοιαστεί μ’ ένα κομμάτι καθαρής άμμου ή αγνού κόκκινου αίματος που κοχλάζει στις φλέβες. Ένα κομμάτι αλήθειας. Και καμιά φορά δυσκολεύεσαι να το βρεις αυτό το κομμάτι και χάνεσαι στο μέσα σου. Κι απογοητεύεσαι. Κι είναι τούτη η απογοήτευση τόσο σκοτεινή που έρχεται και στρογγυλοκάθεται σαν μια άλλη Σκύλα ή Χάρυβδη. Κι όσο της φωνάζεις να φύγει, τόσο εκείνη γαντζώνεται ερμητικά πάνω σου, έτοιμη να σε καταβροχθίσει ολόκληρο. Πολλά τα τέρατα που μας κυβερνούν και κάποιες φορές λίγη η θέληση. Όμως ποτέ οι μάχες δεν κερδίζονται ανώδυνα.

 

‘Γιατί μιλά ταπεινά και με γαλήνη, χωρίς προσπάθεια, λες με γνωρίζει σαν πατέρας είτε σαν κάτι γέρους θαλασσινούς, που ακουμπισμένοι στα δίχτυα τους, την ώρα που χειμώνιαζε και θύμωνε ο αγέρας,

 

μου λέγανε, στα παιδικά μου χρόνια, το τραγούδι του Ερωτόκριτου, με τα δάκρυα στα μάτια· τότες που τρόμαζα μέσα στον ύπνο μου ακούγοντας την αντίδικη μοίρα της Αρετής να κατεβαίνει τα μαρμαρένια σκαλοπάτια.

 

Και τότε σαν κάτι να σκιρτά. Μια θύμιση που δεν μοιάζει με τις άλλες. Μια θύμιση αλλιώτικη, καταχωνιασμένη τόσο βαθιά που την είχες σχεδόν ξεχάσει. Και ξυπνάει. Κι αναδύεται. Και η μορφή της, η αίσθησή της, είναι το πιο προσφιλές καταφύγιο που έψαχνες. Η γνώση της τώρα πια πολύτιμη. Δεν είναι τίποτε άλλο απ’ αυτό που γνώριζες, αλλά δεν το ήξερες. Τώρα όμως το βλέπεις καθαρά.

 

‘Μου λέει το δύσκολο πόνο να νιώθεις τα πανιά του καραβιού σου φουσκωμένα από τη θύμηση και την ψυχή σου να γίνεται τιμόνι. Και να ’σαι μόνος, σκοτεινός μέσα στη νύχτα και ακυβέρνητος σαν τ’ άχερο στ’ αλώνι.

 

Την πίκρα να βλέπεις τους συντρόφους σου καταποντισμένους μέσα στα στοιχεία, σκορπισμένους: έναν έναν. Και πόσο παράξενα αντρειεύεσαι μιλώντας με τους πεθαμένους, όταν δε φτάνουν πια οι ζωντανοί που σου απομέναν.

 

Μιλά… βλέπω ακόμη τα χέρια του που ξέραν να δοκιμάσουν αν ήταν καλά σκαλισμένη στην πλώρη η γοργόνα να μου χαρίζουν την ακύμαντη γαλάζια θάλασσα μέσα στην καρδιά του χειμώνα.

 

Και νιώθεις ευγνώμων. Για όλο το ταξίδι. Για όλη την κούραση, την καταχνιά, την απώλεια, την πείνα, την δίψα, την αναμέτρηση. Για όλα όσα απλόχερα σου πρόσφερε η θάλασσα, ο ουρανός, ο ήλιος και η γη. Χωρίς αυτά, από τι θα ήσουν καμωμένος; Ποια γνώση θα σε κυρίευε τώρα; Και να η Ιθάκη προβάλλει εμπρός σου καθαρή κι ακέραιη. Δεν είναι αυτή που άλλαξε, αλλά εσύ. Τώρα μπορείς να την αγγίξεις με χέρια συμπαγή και μάτια ανόθευτα. Να την δεις όπως πραγματικά είναι.

Κι επιστρέφεις… Επιστρέφεις;

 

Αθήνα, 6/02/2016