Συντάκτης: emily2emily2

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους

12801272_10208102672025864_4527645686885703602_n

Οι άνθρωποι γεννούν το κέλυφος. Στο τσόφλι μπαίνουν. Το ατσαλώνουν κάποιες φορές ενώ άλλες το ντύνουν με μεμβράνη, ξύλο, πέτρα, κεχριμπάρι.  Ως άλλα έμβυα ζουν μέσα σ’ αυτό.  Στις νερένιες γειτονιές επιπλέουν ή όχι τα τσόφλια.

Χέρια ενώνουν.  Φωνές πάλλονται σε διαφορετικούς ρυθμούς.

 

Πώς θα υπάρξεις;

Πώς θα διαβείς;

Πώς θα δυναμώσεις;

Αν δίπλα σου δεν  έχεις ανθρώπους;

 

 

Τι θα νιώσεις;

Πού θα στραφείς;

Γιατί να ζήσεις;

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους;

 

Τι θα γευτείς;

Πώς θα ακούσεις;

Πώς θα ελπίσεις;

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους;

 

Ανθρώπους έχεις δίπλα σου,

αρκεί να βγεις απ’ το τσόφλι.

 

 

σ.σ.: Πόσες φορές έχει περάσει τρένο από πάνω σου και τα έχεις καταφέρει; Να το κουβαλάς στην μνήμη του χρόνου.

 

10322814_10208102670225819_4038668758154549272_n

Αιμιλία Πανταζή

27/2/16

Advertisements

Τόποι Καταφύγια

12790858_10208102673225894_4474809586999252327_n

Όλοι μας έχουμε τόπους καταφύγια.

Μικρές πατρίδες που επιστρέφουμε όταν τα δύσκολα παραμονεύουν.

Είτε λέγονται «Ελατού» είτε έχουν κάποιο άλλο όνομα,

θα ναι για όλους μας,

οι  μικρές μας πατρίδες.

Κι…

«Ένα πουλάκι από αυτά

που τιτιβίζουν στα κλαδιά

στης Ελατού τα μέρη

αφήνει τιτίβισμα γλυκό

λέει με μελωδικό σκοπό:

Ξεδίψασε το καλοκαίρι

στης Ελατού τα μέρη

ας γίνουν όλοι οι οδοιπόροι

μες στη ζωή συνοδοιπόροι.

Ας δώσουν λύπες και χαρές

φουσκώματα στα στήθια

ας βρουν της άπλας τη ψυχή

στης εκκλησιάς τα παραμύθια.

Κι όταν οι ανάσες θα χωθούν

μες σε χαράδρες και πηγές βουνού

σε δέντρα σαν στολιστούν

κοσμήματα θα γίνουν, θα ενωθούν.

Πλώρια η γιορτή ξεκίνησε

στης Ελατού τα μέρη

κάλπασε σαν άτι η Άνοιξη

ξεδίψασε με μιας το καλοκαίρι.»

Σε τόπους καταφύγια, σε  μια νερένια γειτονιά….

12795475_10208102661345597_7682141355475356425_n

Μπορείς

μ’ ακούς;

Να βλέπεις Ψηλά,

μ’ ακούς;

Και τα κομμάτια της ύπαρξής σου περιέχονται μέσα μου.

Αιμιλία Πανταζή

27/2/16

Μέγα Τέχνη!

11187315_514818098674246_3217153387898042308_o

Παρακολουθώντας το εργαστήρι θεάτρου Παύσις μαθαίνεις πολλά: εκπαιδευτικές μεθόδους και θεατρικές τεχνικές που θα σε βοηθήσουν στην επαγγελματική αλλά και προσωπική σου ανάπτυξη.

Μαθαίνεις πως οι ουσιαστικές σχέσεις, είτε δασκάλου προς μαθητή, είτε γενικότερα ανθρώπου προς άνθρωπο, μπορούν να γεννηθούν από ένα βλέμμα.
Μια μικρή κίνηση αγάπης, τρυφερότητας, συμπαράστασης την κατάλληλη στιγμή (όταν τη χρειάζεσαι/ται περισσότερο ή όταν αληθινά αισθάνεσαι πως θες να δώσεις).
Μια μόνο φράση ή και μια στιγμή σιωπής κοιτώντας τον άνθρωπο απέναντί σου.

Με αυτούς τους ανθρώπους έχει δημιουργηθεί κάτι μαγικό: δεν γνωρίζουμε αρκετά «τυπικά δεδομένα» ο ένας για τη ζωή του άλλου: οικογενειακές, επαγγελματικές, οικονομικές λεπτομέρειες που ίσως εάν είχαμε συναντηθεί υπό άλλες συνθήκες, από την πρώτη στιγμή θα φροντίζαμε να μαθαίναμε (τη δουλειά κάνεις, είσαι παντρεμένος, έχεις παιδιά.κτλ), ούτε συναντιόμαστε συχνά ούτε τηλεφωνιόμαστε, αφού η ζωή του καθενός έχει το δικό τής ρυθμό, μα όταν βρισκόμαστε είναι σαν να μην πέρασε μια στιγμή. Τα νήματα που μας έχουν τρυφερά ενώσει είναι από τόσο απλά και σημαντικά υλικά, γι αυτό και δεν πρόκειται να εξαλειφτούν ποτέ. Ο όγκος των μικρών τεράστιος.

Κι όλο αυτό αναγνωρίζεται ως Τέχνη. Μέγα Τέχνη!
Αυτό νομίζω, πως τελικά μας δίδαξε ο Εμψυχωτής μας, Σίμος Παπαδόπουλος κι όσο ζούμε θα του το οφείλουμε.
Την Τέχνη της ανθρώπινης ουσιαστικής σχέσης.
Την Τέχνη να ερωτεύεσαι τη Ζωή.
Την Τέχνη να δημιουργείται «Καταφύγιο για τα δύσκολα», όπως λέει και η συνοδοιπόρος.

«Θα μαι κοντά σου όταν με θες», κι αυτό παιδιά, είναι πολύ, πολύ Σημαντικό.

σ.σ.γράφοντας για την ομάδα μας, για το βιβλίο μας. Όμορφες διακοπές στους συνοδοιπόρους που καλοκαιριάζουν σε αμμουδιές και ψυχές

Αιμιλία (26)

 

autumn leaves

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ-ΛΕΥΚΩΜΑΤΟΣ

 

Καλοί μου Φίλοι,

Tο Εργαστήρι Θεάτρου ΠΑΥΣΙΣ με θέμα «Το Θέατρο στην Εκπαίδευση και η Εμψύχωση» ολοκλήρωσε για τη φετινή χρονιά 2014-2015 τις συναντήσεις του, τόσο στο Χώρο Τέχνης 14η ΜΕΡΑ, όσο και στην Ελατού της Ορεινής Ναυπακτίας (χειμερινή – καλοκαιρινή). Ήδη εδώ και καιρό συζητήσαμε, και ολοένα και περισσότερο καταδείχτηκε η ανάγκη πολλών από εσάς να εκδώσουμε συλλογικό τόμο με αναστοχαστικό και αναμνηστικό χαρακτήρα.

Και ήρθε η ώρα της πρόσκλησης!

Σας καλώ, λοιπόν, όσες και όσους συμμετείχατε στα εργαστήρια της Αθήνας και στις δυο εκδρομές στην Ελατού (χειμερινή – καλοκαιρινή) να εκδηλώσετε το ενδιαφέρον σας για τη δημιουργία του συλλογικού πονήματος, που θα εκδοθεί σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή.

Στείλτε τα κείμενά σας, τα οποία θα εμπίπτουν σε ποικίλες θεματικές (ημερολόγιο εργαστηρίων, Ελατού χειμερινή – καλοκαιρινή, ταυτότητα ομάδας, καταγραφή-περιγραφή δράσεων με αναφορά στη χρήση τεχνικών κ.ά.).

Κάθε κείμενο -που θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιμελημένο- ας κυμαίνεται από 600 έως 1000 περίπου λέξεις.

Παρακαλώ να στείλετε τα κείμενα μέχρι και 31 Αυγούστου στο νέο email του Εργαστηρίου μας: ergastiri.theatrou.pausis@gmail.com και να επιβεβαιώστε άμεσα με απαντητικό σημείωμα την ενδεχόμενη πρόθεσή σας να συμμετέχετε στη συγγραφή του βιβλίου.

 

Ο Συντονιστής και Εμψυχωτής του Εργαστηρίου

Σίμος Παπαδόπουλος

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΟΔΥΣΣΕΑ… ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Boy with torch in forest --- Image by © Image Source/Corbis

 

Πώς να στο πω…

Σαν κατακίτρινη φέτα καρπουζιού φάνηκε στις πόλεις το χτεσινό            φεγγάρι.

 

 

 

Σε πείσμα των καιρών…

Tα σπόρια του κοιτούσαμε που έπεφταν στο μπαλκόνι του καλοκαιριού.
Πώς να στο πω..
Τα μαζέψαμε το πρωινό. Μαρτυρούσαν για τα ταξίδια τους. Άνεμοι τα στριφογύριζαν στο καράβι του Οδυσσέα.
Σε πείσμα των καιρών…
Σάλπαραν. Αναζητούσαν νοτισμένο χώμα σε πέλαγο από έλατα.
Πώς να στο πω..
Περιστρέφονταν, κοντοζύγωναν και απομακρύνονταν από το κατάρτι.
Σε πείσμα των καιρών…
Περίμεναν τους καιρούς τους γόνιμους στα Πρόσωπα που καλούνται να τους φροντίσουν με αγάπη. Να τους μοιραστούν.
Πώς να στο πω..

Ο Οδυσσέας κάποτε ελευθέρωσε τα σπόρια στους άνεμους. Ήρθαν οι καιροί… να γίνουν δέντρο καρποφόρο. Όραμα Μας… σε πείσμα των καιρών.

 

«Ότι δεν γράφεται, ξεχνιέται» είχε πει κάποτε, κείνος ο Ψυχωμένος Οδυσσέας, στη λευκή θάλασσα.
Κι από χτες, οι Οδυσσέες ακολουθούν…

Danbury, Essex, England, UK --- Lanterns hanging from trees in forest --- Image by © Lottie Davies/cultura/Corbis

 

SOS
Η πρώτη αποστολή σχεδιάζεται. Όλοι ας γίνουμε το στήριγμα του Άλλου σαν σε κείνη τη διαδρομή στο φαράγγι. Ας αναμένουμε σύντομα την πυξίδα για το Όραμά Μας!

 

Αιμιλία ή αν θέλετε,

Οδυσσέας 26

ΕΜΨΥΧΩΣΗ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΕΛΑΤΟΥ

IMG_6943fb

Μια μεγάλη συντροφιά ανθρώπων, την ώρα που όλα φαίνονταν πως κατέρρεαν στην πληγωμένη Ελλάδα, είχαν πάρει το δρόμο για την Ελατού…

Σαν άλλος Οδυσσέας, ο καθένας από τους οδοιπόρους είχε βάλει στις αποσκευές του τα πολύτιμα και ξεχωριστά του. Είχε ξεκινήσει για την πολυπόθητη Ιθάκη.

Μια Ιθάκη διαφορετική. Μια Ιθάκη ανάμεσα σε έλατα και καρυδιές, σε βουνοκορφές και χαμόγελα, σε ανθρώπινα ξωτικά που νοιάζονταν διακριτικά γι’ άλλα ξωτικά.

Μέχρι οι ανάσες να ελαφρώσουν και τα μάτια να κλείσουν κάτω από τις στάλες της νυχτερινής βροχής, το βλέμμα του Οδυσσέα κοιτούσε μακριά στις βουνοκορφές, αφού πλάι του τα σκοτεινά περιγράμματα των συντρόφων του άφηναν μια νοτισμένη θολή άχνα.

«Ακόμη και συ Οδυσσέα, φοβάσαι. Το ταξίδι για την Ιθάκη γνωρίζεις πως έμελλε άγριες συναντήσεις: Σκύλλα και Χάρυβδη, Συμπληγάδες, Σειρήνες, σκυλιά που γαβγίζουν πίσω από το συρματόπλεγμα… Όταν δεν μπορείς να διακρίνεις δίπλα σου, ώθησε το βλέμμα στα μακρινά, ήρεμα ύψη των τριών βουνών. Στο χώμα ξάπλωσε και κοίταξε τον ουρανό. Ψιχάλες και άστρα ενώνονται για σένα, ταλαιπωρημένε Οδυσσέα», ακούστηκε η φωνή απ’ το νησί της Κίρκης. Κι ο Οδυσσέας στην Ελατού χρειαζόταν να διασχίσει πορεία στο σκοτάδι. Να αφήσει πίσω του προστατευτικές ομπρέλες και τεχνητά φώτα. Μόνος και Μαζί. Να ακολουθήσει τις πατημασιές των σκιών των συντρόφων του για να επιβιώσει, να σταθεί. Νύχτα Ο φοβισμένος Οδυσσέας, ναι, αυτός ο κάποτε γενναίος, θα επέλεγε: Να παραμείνει στο σκοτάδι ή να συναντήσει το ξημέρωμα; Και το ξημέρωμα φάνηκε στην Ελατού! Ανάμεσα σε κορμούς γλυπτών ενός φαραγγιού, εκεί, όπου ο ένας Οδυσσέας πίσω απ’ τον άλλον έτεινε χέρι βοηθείας, έφτιαχνε πατήματα γερά στις πέτρες για τον επόμενο, μοίραζε σταφίδες και καρπούς, χαμογελούσε, ενθάρρυνε τους δύσπιστους που νόμιζαν πως δεν θα τα καταφέρουν στο σκαρφάλωμα, όσους τελικά βρήκαν τον τρόπο να προσφέρουν κλαδάκι θυμαριού.

Ο τελικός προορισμός της πορείας στο φαράγγι ήταν η συνάντηση με τη ροή του ποταμού. Όμως οι μπόρες του χειμώνα είχαν αποφασίσει να κλείσουν την οδό στον Οδυσσέα. Το ποτάμι δεν θα το ‘βλεπε. Έπρεπε να επιστρέψει κουρασμένος και άπραγος.

«Μα τα ποτάμια, μάτια μου, ρέουν όπου κι οι ψυχές», ακούστηκε η μελωδία από τη λύρα της Χρυσής. Κι ο Οδυσσέας, σαν άλλος Ορφέας, νότες άφησε: «Κι αν δεν μπόρεσα να ανταμώσω τη κοίτη του, άλλη θα συναντήσω. Μοναδική κι απλή. Όπως όσα διαλέγουμε να δούμε.» 

Έβγαλε τα παπούτσια του κάθε Οδυσσέας, οι πατούσες μπήκαν στο παγωμένο νερό άλλου ρυακιού, τα χέρια ενώθηκαν δημιουργώντας μιαν ανθρώπινη αλυσίδα. Λίγα λεπτά έτσι, και όλοι οι οδοιπόροι αναβαπτίστηκαν στην ειρήνη της συντροφικότητας. Όπως τότε, στο εκκλησάκι…

Ταπεινή η καμπάνα του, λιτή η εικονογράφησή του. Στα λιγοστά του καθίσματα ξαπόστασαν οι ψυχές των οδοιπόρων. Ποιήθηκε προσευχή. Κι ο Οδυσσέας εκτός από πολυμήχανος παρουσιάστηκε ξανά και πολυπρόσωπος. Όλοι ένας Οδυσσέας που προσευχόταν με/για την ειρήνη. 

Το βράδυ του Σαββάτου ο Θανάσης με τη Γιώτα στήσαν το καράβι στο χωριό των τεχνών. Η χρονομηχανή, οι ναύτες και οι μαυραγορίτες σε περιπέτειες και δοκιμασίες πρωτόγνωρες και ευφάνταστες. Τρανταχτά γέλια αναμίχτηκαν με τις φωνές των σειρήνων το βράδυ εκείνο στην αυλή του πανδοχείου του κυριου Πολύκαρπου.

Λίγες ώρες ύπνου και το πρωί τα βλέμματά μας δέθηκαν με μυστικές κλωστές. Ο χορός του Οδυσσέα με τη Σειρήνα του σε αέναη περιστροφή στο δρώμενο της Βάνιας και της Μίνας. Περάσαμε μιαν ανάσα από τον βούρκο, μιαν ανάσα από τα αγκάθια της αγριοφράουλας. Προσπεράσαμε. Αναζητήσαμε ως άλλοι τυφλοί μάντεις τον έναν, τον σιωπηλό. Ρίμες απλώσαμε στο ξέφωτο και με ορμή τρέξαμε. Κάτω απ’ τις βελανιδιές αποχαιρετιστήκαμε δημιουργώντας έναν κύκλο και μια θύμηση για την αιωνιότητα. Κάπου εκεί και η Σειρήνα του Καλοκαιριού να δείχνει στα ξωτικά τον τρόπο να Ανασταίνεται η Ζωή.

Αγάπη 

Φιλία 

Όραμα 

Αλήθεια 

Δικαιοσύνη 

Αρμονία 

Αλληλεγγύη 

Καλοσύνη 

Ελευθερία 

Αυθεντικότητα 

Διάκριση 

Γενναιοδωρία 

Ευτυχία… … 

Τα καρτελάκια τα δαντελωτά, στολισμένα με οσμές φλοιών και λουλουδιών μπήκαν στις νέες αποσκευές, και την ώρα που όλα έμοιαζαν πως κατέρρεαν στην πληγωμένη Ελλάδα, επέστρεψαν οι οδοιπόροι με τους μικρούς καρπούς τους… για να αντέξουν στα δύσκολα.

Οι μύθοι λένε, πως τούτα τα καρτελάκια είχαν τη γεύση των νεογέννητων φραουλων της Ελατού, του ορεινού χωριού της Ναυπακτίας, που πάνω από δεκαπέντε χρόνια τώρα, χειμώνες και καλοκαίρια, καλωσορίζει τον κάθε Οδυσσέα της Ελλάδας. Εμπνευστής και καθοδηγητής του ταξιδιού, ο Εμψυχωτής και Δάσκαλος του Θεατρικού Εργαστηρίου Παύσις, Σίμος Παπαδόπουλος, ο οποίος αφήνει για λίγες μέρες τα έδρανα του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης που διδάσκει Θεατρολογία και με διακριτικότητα, ευγένεια, και δοτικότητα επινοεί αναζωπυρώσεις του έρωτα για τη ζωή!

«Στην αγαπητική αυτή πορεία, ο εμψυχωτής κινείται με βαθιά «ομιλούσα» σιωπή και εθελούσια αδυναμία στην περιπέτεια του διαλόγου, αίροντας κάθε δυσπιστία. Πορεύεται την ασκητική της διαλεκτικής της αγάπης, έτοιμος να θυσιάσει κτητικές στάσεις και πρακτικές, κινούμενος με εμπιστοσύνη προς κάθε τι, αντιμετωπίζοντας ως αναχωρητής με αυτοσυγκράτηση κάθε δυσκολία. Έτσι, ο δάσκαλος-εμψυχωτής πρέπει να διακατέχεται από βαθιά ανάγκη επικοινωνίας και γνωριμίας με τον Άλλον…», γράφει στο βιβλίο του, «Παιδαγωγική του Θεάτρου», ο Σίμος Παπαδόπουλος.

Μα, τι σημαίνει για τον κάθε Οδυσσέα η Ελατού;


«Η Ελατού είναι για μένα η υπέρβαση προσωπικών ορίων. Η επιβεβαίωση ότι μπορώ να φτάσω εκεί που νόμιζα ότι δεν μπορώ. Τέλος, το σωσίβιο που με προστατεύει από στιγμές δυσκολίας, γιατί ξέρω ότι θα τα καταφέρω. Aποτελεί την καλύτερη συνθήκη για την ανάδειξη της δυναμικής της ομάδας.» Μίνα Ιωαννίδου

«Στην Ελατού πήγα για πρώτη φορά το Φεβρουάριο, διστακτικά και με επιφυλάξεις. Επιστρέφοντας, είχα χάσει τις επιφυλάξεις, και είχα κερδίσει ανθρώπους, ένα κομμάτι του εαυτού μου που συνήθως μου κρύβεται, αλλά και ένα νέο τόπο, που εκτός από την προφανή ομορφιά που τον χαρακτηρίζει, θα σημαίνει πλέον για μένα πολύ περισσότερα.» Νίκος

«Ακούς τη λέξη, Ελατού, και μαγευτικά τοπία γεννιούνται στ’ απόκρυφα της καρδιάς σου. Εικόνες ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια σου. Προσπαθείς με νου, καρδιά και ψυχή να πλάσεις κάτι από αυτό που περιμένεις να συναντήσεις. Εικόνες από ένα κόσμο που αγαπάς και που δεν έχεις ζήσει, δεν έχεις ταξιδέψει. Όνειρο, μαγεία, ελευθερία… Μα στον πηγαιμό σαν βγεις για την Ελατού της Ορεινής Ναυπακτίας, εκεί ψηλά στα 1.700 μ., τίποτα απ’ όσα ονειρεύτηκες δεν υπάρχει να σε περιμένει. Γιατί την Ελατού τη γεννάς εσύ μαζί με όλους τους ανθρώπους που σε συντροφεύουν στο ταξίδι σου! Η Ελατού είναι οι άνθρωποί της! Αγάπη, συντροφικότητα, εγκαρδιότητα, εγγύτητα, εμπιστοσύνη, το φτάσιμο εκεί που δε μπορείς, ενθάρρυνση, αγνότητα, αλήθεια, μεγαλείο… Όλες οι αξίες της ζωής γεννημένες μέσα στο σώμα της δικής μας Ελατού! Αυτή είναι η Ελατού μου.» Γογώνη Παναγιώτα

«Παγώνει ο χρόνος και τον γεύεσαι. Όπως λίγες, ελάχιστες ίσως φορές κατά τη διάρκεια του βιαστικού μας τούτου «ταξιδιού». Ξεκινά μια τελετουργία βαθειά. Ήσυχη. Συν-κινητική. Βλέπεις εκεί. Ακούς τους άλλους. Τους νιώθεις. Τους ρουφάς μέσα σου. Και χωρίς να το καταλάβεις, ξεκινάς ξανά Ν’ ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ!! Ν’ ανασαίνεις ζωή. Να βουτάς, μέσα από την ανάσα σου στο ΕΙΝΑΙ ΣΟΥ. Να θυμάσαι. Να κατανοείς. Να καθαρίζεις. Ν’ αδειάζεις αχρηστία. Και να βάζεις στη θέση της… ΟΜΟΡΦΙΑ. Μόνο ομορφιά. Και αρχίζεις να τη συνηθίζεις. Να την αποζητάς. Να τη δημιουργείς ύστερα, σε ό,τι κάνεις. Σε ό,τι ανταμώνεις. Αυτή είναι η Ελατού. Αυτό είναι το θεατρικό παιχνίδι. Αυτός είναι ο Σίμος.» Κατερίνα Μπίρμπα

«Στην Ελατού χρειάζεται να έχεις μαζί σου φαντασία και καρδιά. Φαντασία, για να ακούσεις τις νεράιδες στον αέρα, να δεις τις νύμφες στα δέντρα αλλά και το καράβι του Οδυσσέα που μας ταξιδεύει. Καρδιά, για να βάλεις μέσα τους συνταξιδιώτες σου και κάθε εμπειρία σου, να ζυμωθούν και να πάνε την ψυχή σου ένα βήμα πιο πέρα.» Θανάσης Γιαννόπουλος

«Η Ελατού πάντα εκεί σαν σειρήνα μες στα αυτιά μου, να με καλεί να γευτώ το τραγούδι της. Κλείνοντας τα μάτια μου στους ιλίγγους των σκέψεων μου χορεύω μαζί της.» Σταγονελλη ή η καινούρια Στέλλα Λάντα

«Η Ελατού είναι ένα όμορφο ταξίδι. Το βουνό θα στέκεται πάντα εκεί στη θέση του, μπορεί να μοιάζει φαινομενικά το ίδιο, όμως κάθε φορά θα έχει να δώσει κάτι νέο, διαφορετικό… Και μιας και τα πάντα αλλάζουν, θα έχει να μας δώσει κάτι νέο κι αυτό. Φεύγοντας από ‘κει θα είμαστε σίγουρα διαφορετικοί, ως την επόμενη φορά που θα μας φέρει εκεί ο δρόμος μας, ως το επόμενο ταξίδι, συνοδοιπόροι μου! Να είστε όλοι καλά κι ευχαριστώ!!!!!» Αφροδίτη Ανδρέου

«Το ταξίδι στη μικρή Ελατού, σε ένα χωριουδάκι έντεκα κατοίκων της ορεινής Ναυπακτίας, έφτασε στο τέλος του. Ταξίδι ζωής και πρωτόγνωρης εμπειρίας. Εκεί όπου η φύση, το δάσος, τα βουνά χάνουν την συνηθισμένη τους μορφή και τη θέση τους παίρνει η μαγεία. Εκεί όπου μια ομαδική αγκαλιά γίνεται καθημερινή ανάγκη. Εκεί όπου ένας άγνωστος άνθρωπος μέσα σε ελάχιστες ώρες γίνεται ένας οικείος συνταξιδιώτης. Εκεί όπου ο χρόνος σταματά και ο ρεαλισμός γίνεται ο χειρότερος εχθρός. Αυτό είναι η Ελατού, αυτό ήταν το ταξίδι μας. Αυτό θέλω να είναι η ζωή μας. Καλή αντάμωση.» Ε.Β

«Η Ελατού είναι ένα κομμάτι της ζωής μου πλέον. Κάτι που μπήκε τον Φεβρουάριο και δεν λέει να βγει, έχει βρει μια ζεστή φωλιά εκεί μέσα! Τα συνδυάζει όλα: γέλιο, παιχνίδι, περιπέτεια, φύση, καλή παρέα, όλα όσα με εξιτάρουν. Αλλά πάνω απ’ όλα, είμαστε εμείς. Εμείς δίνουμε ζωή σ’ αυτή την εκδρομή. Αυτά τα παιδιά που έρχονται, κάνουν το μέρος τόσο ξεχωριστό. Τους αγαπώ όλους για τις όμορφες στιγμές που μου χάρισαν.» Απόστολος Μπονέλης

«Σε ένα μαγικό μέρος, ο χρόνος δεν τελειώνει. Δεν φοβάσαι. Είσαι στο παρόν κι όμως βιώνεις την αποφασιστικότητα του παρελθόντος και την ελευθερία του μέλλοντος. Κι ο Σίμος να ρυθμίζει τον καιρό και να σε ξαφνιάζει ευχάριστα. Τίποτα δεν σου ανήκει, ούτε καν η ανάμνηση του βόμβου του κόκκινου αεροπλάνου που έδωσε τη θέση της στον βόμβο εκατοντάδων μελισσών. Ακολουθώ το φως της πυγολαμπίδας μέσα στα έλατα και πλησιάζω στη σιωπή σου.» Γιώργος Ανταπτάτσιος


«…Όταν θέλω να πάρω την απόχη μου και να μαζέψω εικόνες της βουνίσιας ποίησης, 

…όταν θέλω να στρωθώ στο ίδιο τραπέζι με αισθαντικούς αγνώστους και αδελφοποιούς γνωστούς,

…όταν θέλω να αυτοεκφραστώ παίζοντας και να αυτοσχεδιάσω δημιουργικά,

…όταν μου περισσεύει λατρεία για τη ζωή…


…την κάνω… Ελατού!» Βάνια Ξιφαρά

 

Το κείμενο μαζί με φωτογραφίες έχουν δημοσιευτεί στο PressWorkers

http://www.pressworkers.com/2015/07/empsuxosh-sthn-oreinh-elatou.html

 

ΨΙΧΑΛΕΣ

DSCN2933

Οι ψιχάλες απέκτησαν άλλη υφή στην Ελατού
Μύρισαν νύχτα
Δίχως προστασία στάθηκαν
Έρεαν σαν ζουμερά κεράσια
στο πρόσωπο, στα μαλλιά μας.

Οι ψιχάλες πρόσφεραν την κάθαρση στην Ελατού
Θόλωσαν τα δύσκολα
Απλώθηκαν μες στο δάσος
Για μια στιγμή αν χωρέσαμε
Θα ανατρέχουμε κάθε στιγμή.

Στην Ελατού οι ψιχάλες γίναν καταφύγια.
Γέμισαν τα κάστανα στις πόλεις μας.

Αιμιλία
3 Ιουλίου
Αθήνα

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΩΝ ΣΕΙΡΗΝΩΝ

10007388_501949503294439_9024286719809469424_o

Το Ταξίδι σαν να ξεκίνησε χρόνια τώρα. Σταθμός μοναδικός πάνω σε λευκό πανί, γι’ ανθρώπους που κάποιο φθινόπωρο, από πόλεις και νησιά ξεκίνησαν κουβαλώντας τις αποσκευές τους.

Κι ύστερα, έμελλε να ‘ρθει το Καλοκαίρι: Το Καλοκαίρι των Σειρήνων.

Ήχους ύφαιναν μερόνυχτα οι Σειρήνες για μιαν Ελατού. Τους ακούσαμε μια στιγμή, μιαν αιωνιότητα.

Θα τους ακολουθήσουμε. Χωρίς δεσμά, μα λεύτεροι, αφού μαζί μας θα ‘χουμε κείνο, που θα χωρά σε μια παλάμη. Βαπτισμένο θα ‘ναι με της καρδιάς μας τις αισθήσεις. Αυτό, που θα ζητηθεί από τον καθένα να χει  μαζί του στις νέες του αποσκευές.

Θα μυρίζει μελισσοκέρι.

Θα το ‘χουμε αγγίξει σε διάπλατο περβόλι.

Ακούσει θα το ‘χουμε στους ψιθύρους της θάλασσας.

Σε καρποφόρο χώμα, κάποτε θα ‘χουμε ανταμωθεί.

 

Σε λίγες μέρες θα συναντήσουμε το Καλοκαίρι. Αυτό που φαίνεται στα Πρόσωπα τούτης της φωτογραφίας… στα Πρόσωπα που τα μοναδικά Έλατα του Καλοκαιριού περιμένουν για να καλωσορίσουν!

Μάθαμε, πως, η Αγάπη κινεί.

Άγνωστοι ήμασταν μεταξύ αγνώστων, και τώρα, Αγαπημένοι Συνοδοιπόροι που με τη σειρά μας προσκαλούμε, εκεί, στις κορυφές των Ελάτων κι άλλους συνοδοιπόρους.

Γιατί, η αγάπη είναι λευκή. Προσκαλεί αβίαστα και αυθεντικά τα μελισσοκέρια των ψυχών μας, για να συνεχίσει το Ταξίδι που ξεκίνησε χρόνια τώρα…

 

Καλή Αντάμωση

Αιμιλία

Μια πρωινή ζαβολιά

Girl in meadow blowing dandelion seeds --- Image by © Henglein and Steets/cultura/Corbis

Καλημέρα, στην πόλη χιονίζει γιασεμιά!

Κι από κάπου μακρινά

ακούστηκε του κόσμου η λαλιά:

 

«Μικρό το γιασεμί για σε λευκή νιφάδα

αν το μυρίσεις,

την καρδιά δροσούλα τη γεμίζεις.»

 

«Πώς γίνεται μικρό μας γιασεμί,

καρδιές ανθρώπων εσύ να ενώνεις;

Λευκό, μικρό μας γιασεμί…»

 

«Σμιλεύει η δύναμη της ομορφιάς,

ανθρώπους τους ενώνει

σαν ζαβολιά φουντώνει.»

 

Υγ.: Μου λείπετε κι είπα να σας χαρίσω μια ζαβολιά….. 😉

Αιμιλία

Μάσκα το σώμα

11169758_362303827302303_8796017274728779232_o

Αρχέτυπα και Προσωπεία στο Εργαστήρι Θεάτρου Παύσις μας περίμεναν, κι εμείς διερευνήσαμε τις διαθέσεις μας ληθαργικά, άνετα, οργανωτικά. Ο ενθουσιασμός μας εκσφενδονίστηκε απ’ τα ορθωμένα δάχτυλά μας. Κι όταν το βλέμμα μας αφέθηκε στην παράνοια, τελειώσαμε το ταξίδι σε άκαμπτη θέση.
Θελήσαμε να συγκριθούμε, να αποδώσουμε στους εαυτούς μας συγκεκριμένη και βέβαιη ταμπέλα. Γρήγορα ανακαλύψαμε πως όλες οι ετικέτες μάς ανήκαν. Η συνειδητοποίηση της πλάνης μας σαν να στρώθηκε σε μαύρο πανί για να ακουμπήσουν πάνω του στοχαστικά τα Προσωπεία.
Η ώρα της μέγιστης αποκάλυψης της δύναμης που γίνεται μάσκα μ’ όλο το σώμα, διαδραματίζεται μπροστά μας.
Το Προσωπείο φορέσαμε αφού κονταροχτυπηθήκαμε μαζί του . Κρυφτήκαμε πίσω του. Τολμήσαμε να βρούμε… Εμάς. Εκεί, στα σκοτεινά τα μάτια ντύσαμε τη γύμνια μας και χορέψαμε το χορό του. Δευτερόλεπτα πέρασαν πριν η Ανάσταση αποκτήσει δύναμη και ουσιώδη.

Χαιρετηθήκαμε. Έπειτα ο καθένας συνέχισε το δρόμο του. Τα περιττά είχαν σαλπάρει γι αλλού. Τα ‘χαμε συναντήσει στις υφές της μάσκας μας, τώρα, που διασχίζαμε το πεζοδρόμιο και τα μέσα μας είχαν καθαρίσει.

Υ.γ. και κάθε φορά που παραδεχόμαστε πως το εργαστήρι που βιώνουμε είναι το πιο σημαντικό, έρχεται το επόμενο για να επιβεβαιώσει πως τα καλύτερα έπονται…

Αιμιλία