04 Άρθρα

ενδιαφέροντα (ή και όχι για όλους) άρθρα που διαβάσαμε κάπου ή γράψαμε ειδικά για το site μας

ΕΛΑΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2019 ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ ΣΑΒΒΑΛΑΚΗ

Ελατού, Φεβρουάριος 2019

22 Φεβρουαρίου του 2019. Ένα ταξίδι στα βουνά της ορεινής Ναυπακτίας, στην πανέμορφη Ελατού, ξεκινάει.

Η φιλόξενη Ελατού περιμένει τη συντροφιά, για να την εξερευνήσει.  Η εξερεύνηση απαιτεί την παρουσία του «άλλου» ως προϋπόθεση. Η πορεία στην Ελατού δεν είναι ποτέ μοναχική. Στην Ελατού συμπορεύεσαι, συνυπάρχεις, συναντάς, συνοδοιπορείς. Για να ανακαλύψεις μαζί με τον «άλλο», να νιώσεις την παρουσία του, να νοιαστείς διακριτικά γι’ αυτόν. Στην Ελατού ποτέ δεν είσαι καλά αν δεν είναι καλά και ο «άλλος».

Καλείσαι να  ψηλαφήσεις τις ομορφιές της μέσα στο σκοτάδι της νύχτας , στη βροχή, στον ήλιο, στο χιόνι. Μπορεί να κουραστείς, μα ποτέ δε θα χαθείς γιατί δεν είσαι μόνος. Ποτέ δε θα κρυώσεις, γιατί θα μάθεις να ανάβεις τη φωτιά, που θα σε ζεσταίνει ακόμα και στους -50 βαθμούς, που σίγουρα θα συναντήσεις στον παγωμένο κόσμο, που έχεις αφήσει για λίγες μέρες, και που όταν θα ξαναβρεθείς ανάμεσά του θα μπορείς να τον αντικρίσεις αλλιώς, με τη φωτιά της ψυχής σου αναμμένη και τη λάμψη της φλόγας στα μάτια σου. Δεν έχει σημασία αν ο κόσμος το καταλάβει. Σημασία έχει η δική σου δύναμη, να μπορείς να σταθείς, να επιβιώσεις, να αισιοδοξείς, να ζεις. Να μπορείς  να κρατάς τη φωτιά σου αναμμένη και να αντέχεις το κρύο.

Καθώς οι σελίδες του βιβλίου «Το κάλεσμα της άγριας φύσης» ακούγονται πάνω στη χιονισμένη κορυφή της Ελατούς, η συντροφιά στέκεται με τα χέρια ενωμένα γύρω από τη φωτιά. Όλοι μαζί την έχουν ανάψει, όλοι μαζί τη συντηρούν, όλοι μαζί αφήνονται να νιώσουν. Με όλες τις αισθήσεις ανοιχτές. Με τη ματιά να φτάνει μέχρι τον Κορινθιακό, τους ήχους της φωτιάς, καθώς καίει  τα ξερά κλαδιά, να σπάνε τη σιωπή, τον καπνό να τρυπάει τα ρουθούνια, το κρύο να κοκκινίζει τα μάγουλα. Μαθαίνεις να πλησιάζεις τη φωτιά, τόσο που να μην καίγεσαι, τόσο που να μην αφήνεις τη δύναμή της να χάνεται. Και νιώθεις τα δάκρυα να τρέχουν, ίσως από τον καπνό, ίσως- ποιος ξέρει;- από κάτι αδιόρατο, που έχει γεννηθεί μέσα σου και που δειλά το ανακαλύπτεις.

Και το ταξίδι συνεχίζεται στην παγωμένη πηγή, που αναβρύζει ασταμάτητα χρόνια τώρα, θυμίζοντας τη ζωή σου, που τρέχει βιαστικά, μα όχι άσκοπα. Γιατί το ρυάκι που έχεις αφήσει πίσω σου έχει ποτίσει στο διάβα του, έχει δροσίσει, έγινε η κοίτη για να ακολουθήσουν και τα νερά των άλλων πηγών, που θα ενωθούν με το δικό σου, για να γίνουν ένα ποτάμι αστείρευτο μέσα στο χρόνο.

Το ταξίδι στην Ελατού τελειώνει. Μα η Ελατού θα υπάρχει μέσα μας. Υπάρχει σε όλους αυτούς που την επισκέπτονται συντροφιά με το φωτισμένο δάσκαλο, τον κ. Σίμο Παπαδόπουλο, που χαράζει την πορεία και κάνει το ταξίδι μαγικό, με το δικό του μοναδικό τρόπο, ως γνήσιος εμψυχωτής.

Όποιος ζήσει στην Ελατού για μια φορά, δεν μπορεί παρά να την αναζητά για πάντα. Δεν μπορεί παρά να κλείνει τα μάτια και να τη βλέπει μπροστά του. Αποτυπώνεται στην καρδιά και στο μυαλό του και γίνεται νοσταλγικά η «Ιθάκη του», όπως τη χαρακτηρίζει ο κ. Σίμος.

Να μας περιμένεις Ελατού! Θα ξανάρθουμε!

ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ ΣΑΒΒΑΛΑΚΗ

Advertisements

«ΤO ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ. ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ…» ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ, ΤΗΣ ΛΙΝΑΣ ΜΠΑΣΟΥΚΟΥ.

“Το βιβλίο μου πίστευα πως ήθελα να το γράψω για πολλούς λόγους: Σαν μνημόσυνο για τους σκοτωμένους μου, σαν σιωπηλό μοιρολόι, σαν κλάμα που στάλαζε γραμμή από την ψυχή μου, σαν ξέσπασμα στο παράπονο γιατί αναγκάστηκα να περάσω τόσο φοβερά παιδικά χρόνια και να ζήσω τρέχοντας κι όχι αργά και φυσιολογικά. Να ξεριζωθώ και να ζω σε ξένη χώρα φιλόξενη αλλά μακρινή κι αλλόφυλη” (Δήμητρα Σ. Πέτρουλα, Πού ‘ναι η μάνα σου μωρή; εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2011).  Μέσω της μνήμης καθίσταται παρόν ένα ιδιαίτερα επώδυνο παρελθόν, όταν, ενήλικη πια, η Δήμητρα Πέτρουλα προχωρά με χειρουργική ακρίβεια στην ανατομία της οικογενειακής της ιστορίας, καταθέτοντας τη μαρτυρία της για τα γεγονότα που συνδέθηκαν με την εξόντωση των δικών της ανθρώπων κατά την περίοδο του Εμφυλίου πολέμου. Το 1946, στο σπίτι του αγωνιστή του ΕΛΑΣ Σωτήρα Πέτρουλα στη Μάνη, οι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών ρωτάνε επίμονα τη μικρή Δήμητρα πού είναι η μάνα της. Λίγο αργότερα, το τετράχρονο κορίτσι βλέπει την αυλή του σπιτιού της να γεμίζει με τα πτώματα μελών της οικογένειάς της.

Σττην τρέχουσα ελληνική θεατρική πράξη, τα γεγονότα του Εμφυλίου τροφοδοτούν με γόνιμο τρόπο τις αναζητήσεις των δημιουργών (ενδεικτική είναι η Πλατφόρμα Νέων Δημιουργών: «Θέμα Εμφύλιος» που διοργάνωσε η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας το 2016). Αναδεικνύεται έτσι η  τάση συνθετικής θεώρησης των ποικίλων διαστάσεων (ιδεολογικών, πολιτικών αλλά και κοινωνικών) ενός ιδιαίτερου κεφαλαίου της Ελληνικής ιστορίας, υπό το πρίσμα της καλλιτεχνικής  προσέγγισης. Εντασσόμενο στο παραπάνω ερευνητικό καλλιτεχνικό πλαίσιο, έπειτα από μια επιτυχημένη παραστασιακή πορεία στην Ελλάδα το αυτοβιογραφικό αφηγηματικό κείμενο “Πού ‘ναι η μάνα σου μωρή;” της Δήμητρας Σ. Πέτρουλα, σε θεατρική διασκευή Σοφίας Αδαμίδου και σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολάρι παρουσιάστηκε το Σάββατο 12 Απριλίου 2018 στο Ferencvárosi Művelődési Központ της Βουδαπέστης. Η παράσταση φιλοξενήθηκε στην Ουγγαρία έπειτα από πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Ελλήνων Ουγγαρίας, στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στην ουγγρική πρωτεύουσα για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ.

Σε αρμονία με τη συνολικά αφαιρετική σκηνοθετική σύλληψη του Φεζολάρι, ο σκηνικός χώρος  διαμορφώνεται λιτά και λειτουργικά. Αποτελείται από μερικά παλιά μπαούλα και από μια σειρά κεριών κυκλικά τοποθετημένων στο βάθος της σκηνής, που παραμένουν αναμμένα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (μετωνυμική αναφορά στη άσβηστη μνήμη για τα θύματα του Εμφυλίου). Η κατάδυση της ενήλικης ηρωίδας σε μια παιδική ηλικία αδόκητα τραυματική αποδίδεται με ευαισθησία κι εσωτερικότητα από τη Βέρα Κρούσκα, καθώς στην αρχή του παραστασιακού ταξιδιού οι υποκριτικές ποιότητες της ηθοποιού εστιάζουν στην αθωότητα και στο ξάφνιασμα του παιδιού που γίνεται μάρτυρας σε επεισόδια ακραίας βίας. Το ξετύλιγμα της ιστορίας αποκτά θεατρική ισχύ με τη σκηνική αποτύπωση του πόνου, του φόβου, του θυμού, της  εγκαρτέρησης, του παράπονου, της απορίας, ενώ η ερμηνεύτρια του μονολόγου πλαισιώνεται από την Ορνέλα Λούτη και την Αγάπη Παπαθανασιάδου, οι οποίες αναπαριστούν με εύστοχο τρόπο καίρια στιγμιότυπα της αφήγησής της.

Η μνήμη λειτουργεί βασανιστικά για την ηρωίδα, παράλληλα ωστόσο μπορεί να αποκτήσει μια πτυχή θεραπευτική για την πορεία των ατόμων και των κοινωνιών, καθώς ανοίγει έναν εν δυνάμει διάλογο τόσο με τους αναγνώστες του βιβλίου όσο με τους θεατές στο τέλος της  παράστασης. Όσο κι αν είναι σφραγισμένο με τα χρώματα της βίας και του θανάτου, το συγκεκριμένο φορτίο ζωής είναι ίσως σε θέση να δώσει πνοή σε σε οράματα ανθρωπισμού κι ελπίδας: “Τελικά, πίστεψα πως είχα υποχρέωση να το γράψω σαν ελάχιστη ανταπόδοση στην πολύτιμη και συνάμα βαριά κληρονομιά που μου αφήσανε οι σκοτωμένοι μου γονείς και τ’ αδέρφια μου. Τη ζωή τους τη χαρίσανε όπου εκείνοι πιστεύανε πως έπρεπε. Αδιαφιλονίκητο δικαίωμα τους. Σε μένα όμως, είτε το ‘θελα είτε όχι, αφήσανε το σκοτωμό τους. Έτσι αποφάσισα να γράψω ρωτώντας κι όλους όσους δεχτήκανε και δέχονται την ίδια με μένα κληρονομιά, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην πατρίδα μου είτε στη Χιλή είτε στη Νικαράγουα είτε στο Λίβανο είτε στην Αφρική, ή όπου αλλού. Τι θα την κάνουμε αυτή μας τη βαριά κληρονομιά; Μέτρο να μετράμε το μίσος, αίμα να ποτίζουμε την εκδίκηση, ή μαχητή ακούραστο και φύλακα ακοίμητο της Ειρήνης;”

ΑΠΟ ΜΑΡΙΑ ΒΛΑΧΟΥ

Σαλπάροντας προς ένα νέο ξεκίνημα

Τα φώτα είναι χαμηλά . Η ομάδα , πρωτογνωρίζεται και προσπαθεί ο καθένας να καταλάβει ποια πρόσωπα γνωρίζει, ποια πρόσωπα μέλλεται να γίνουν φίλοι, ποια με επιφύλαξη έχουν έρθει για να δουν τι γίνεται , τι σόι κατάσταση είναι αυτή. Ο Σίμος μας εισάγει με ένα θεωρητικό λόγο ώστε να καταλάβουμε πως εκει μέσα βρισκόμαστε όχι μόνο για να μάθουμε τις θεατρικές τεχνικές που θα μας επιτρέψουν να δουλέψουμε με άλλες ομάδες , αλλά να μας μυήσει σε μια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης. Δεν είναι εύκολη δουλειά να μην είμαστε επιφυλακτικοί. Δεν είναι εύκολη δουλειά να καταργήσουμε το εγώ μας προς όφελος της ομάδας. Χρειάζεται απλά να το αξιοποιήσουμε για χάρη της . Να το μηδενίσουμε και να ξαναγεννηθούμε ως κάτι άλλο μέσα από αυτήν . Να μεταμορφωθούμε σε κάτι ολοκαίνουριο , πιο αγνό, πιο ανιδιοτελές. Για να γίνεις εμψυχωτής χρειάζεται να αφουγκραστείς και τις πιο κρυφές φωνούλες των γύρω σου … να είσαι ηγετικός μα και να είσαι δημιουργικά εφευρετικός πάνω στις ευαισθησίες των άλλων. Ο Σίμος σε αυτό είναι απίστευτα ταλαντούχος μα και αξιοποιεί την εμπειρία παρα πολλών χρόνων με παιδιά και ενήλικες ώστε να μας μεταφέρει στο δικό του παιχνίδι λύτρωσης.
Ο κάθε ένας από εμάς έγινε ένας καρπός , ένα σπυρί από ένα ρόδι. Δεν μπορούσαμε να υπάρχουμε ο ένας χωρίς τον άλλον. Ο ένας έγινε η αιτία ύπαρξης του άλλου , ο σωτήρας μα και η παραμυθία στο κρυφό μουρμούρισμα του παράπονου , του τραγουδιού , του θρήνου και του θριάμβου μας. Το τι έγινε με λεπτομέρειες θα μπορούσε κανείς να το μεταφέρει με τα συγκεκριμένα βήματα ένα προς ένα , μα η ουσία δεν περιγράφεται με λέξεις , δεν περιγράφεται η εμπειρία με τα γράμματα της αλφαβήτου , όπως δεν μεταφέρεται η γλύκα που σου προσφέρει ο καρπός από το ρόδι όταν λιώνει στο στόμα , εκτός κι αν θέλουμε να αρχίσουμε να γράφουμε ένα μικρό διήγημα για αυτήν και τότε θα έπρεπε να γράψουμε χιλιάδες μικρά διηγήματα για όλες εκείνες τις στιγμές που αναγνωρίζουμε και παραδεχόμαστε την ανθρωπιά και την θνητότητα μας.

με αφορμή την πρώτη συνάντηση του εργαστηρίου στις 7 Οκτωβρίου 2017

Μαρία Βλάχου

Καλη αρχή!!!!!!!

Εμπειρίες που αποκόμισαν αυτιστικοί μαθητές μετά τη συμμετοχή τους σε μαθήματα θεάτρου.

 

Untitled

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε το 2013  στο ειδητικό περιοδικό “British Journal of Learning Disabilities” (Βρετανικό Περιοδικό Μαθησιακών Αναπηριών – τεύχος 43, σελ. 8-15). Παρουσιάζει τα αποτελέσματα κατάλληλα δομημένων / προσαρμοσμένων συνεντεύξεων αυτιστικών μαθητών που συμμετείχαν σε θεατρικά μαθήματα. Οι συνεντεύξεις περιλάμβαναν  ειδικά σύμβολα, φωτογραφίες και βίντεο. Οι πληροφορίες οι οποίες αντλήθηκαν με αυτά τα μέσα είναι σημαντικές για την κατανόηση εκ μέρους μας της αξίας συμμετοχής αυτιστικών μαθητών σε τέτοια προγράμματα.

Οι μαθητές (6 κορίτσια, 4 αγόρια, 16-18 ετών) ήταν σε θέση να εκφράσουν την ικανοποίηση ή τη δυσαρέσκειά τους για διάφορα μέρη του μαθήματος, όπως π.χ. για το ζέσταμα (προετοιμασία), τις πρόβες ή την παράσταση. Όλοι οι μαθητές έδειξαν να κατανοούν τι γίνεται στο θέατρο και στις παραστάσεις. Μάλιστα, πολλά παιδιά αναγνώρισαν από μόνα τους την αξία του θεατρικού μαθήματος για την κοινωνικοποίηση.

Σχετικά με τα συναισθήματα που τους δημιούργησε η εμπειρία, όλα τα παιδιά επέλεξαν τη «χαρά» σχετικά με τη διαδικασία της παράστασης. Χαρά, ευχαρίστηση και ενθουσιασμός ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα στα παιδιά. Αισθήματα ανησυχίας, τα οποία θεωρούνται παραδοσιακά πως είναι ένας βασικός ανασταλτικός παράγοντας για τη συμμετοχή αυτιστικών ατόμων σε διαφόρων ειδών διαδικασίες, ελέγχθηκαν με επιτυχία και δεν προβλημάτισαν ιδιαίτερα.

Το επιμύθιο της όλης αυτής διαδικασίας είναι πως τα πολλαπλά οφέλη της θεατρικής αγωγής είναι «για όλους»: τυπικοί και αυτιστικοί μαθητές δείχνουν να απολαμβάνουν εξίσου τη θεατρική αγωγή και να επωφελούνται ισάξια. Οι διάφορες «ταμπέλες» που υπάρχουν στην εκπαιδευτική κοινότητα για τέτοια άτομα, θα έπρεπε να μη λειτουργούν ως εμπόδια για τη συμμετοχή αυτιστικών παιδιών σε εκπαιδευτικές δράσεις – καταλήγουν οι συγγραφείς.

Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, MSc
https://www.facebook.com/cconstantinoss/

 

Ανάσταση Κυρίου

Ένα υπέροχο κείμενο από την Γιώτα στο πνεύμα των ημερών… ευχαριστούμε!

Ανάσταση Κυρίου

«Eἶπε δὲ αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐγώεἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ΄ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς»

«Φως»… Περνά η ζωή και ελάχιστες είναι οι φορές που έχουμε αναλογιστεί τη σημασία την ανεξάντλητη του φωτός.…Φωτίζεται το σκοτάδι, φωτίζονται οι δρόμοι, φωτίζονται οι χώροι και μεγάλα γεγονότα συμβαίνουν… Αλλά ποιο είναι το πραγματικό σκοτάδι του ανθρώπου; Ποιος είναι ο σκοτεινός ο δρόμος; Και τι τελικά θέλει να μας πει ο Ανεστημένος Κύριος όταν λέει «ἐγώεἰμι τὸφῶςτοῦ κόσμου» ;Σίγουρα δεν αναφέρεται στο τεχνητό φως…

Πολλοί από εμάς βιώνουμε τη ζωή μας μέσα σε ένα αδιαπέραστο σκοτάδι… Ανάβουμε ένα κεράκι… αλλά δε μας είναι αρκετό. Θέλουμε κι άλλο… κι άλλο… κι άλλο… Αυτό το σκοτάδι μας… η σκοτεινή μας όψη… η σκιασμένη μας ψυχή. Εγωισμός, κακία, ζήλεια, κτητικότητα, μνησικακία, ματαιοπονία, μίσος… Γιατί να συμβεί αυτό σε εμένα; Εσύ γιατί να μπορείς να το κάνεις κι εγώ όχι; Ακούς; Αυτό που σου λέω εγώ είναι! Πάψε πια… Δε σε αντέχω. Με κούρασες. Θα δεις τι θα πάθεις…
Τόσες σκοτεινές σκέψεις κι άλλες ακόμη υπάρχουν και έχουν υπάρξει στις ζωές όλων μας… Και κάποιοι προσπαθούμε να τις διαχειριστούμε, κάποιοι άλλοι δεν καταλαβαίνουμε την ίδια την ύπαρξή τους και άλλοι εθελοτυφλούμε επιλέγοντας εμείς να υπερέχουμε, εμείς να κερδίζουμε, εμείς, εμείς, εμείς…
Ο Ιήσους είναι «Φως». Πόσο το βλέπουμε αυτό το Φως στη σημερινή μας πραγματικότητα; Εκείνος ταπεινώθηκε, έπλυνε τα πόδια των μαθητών του και έδωσε σαφές το μήνυμα σε όλους μας… Ο Χριστός μας γεννήθηκε σε έναν στάβλο… Το Φως γεννήθηκε μέσα στην Ταπεινότητα… Και αφού ταπεινώθηκε, κατηγορήθηκε, καταδικάστηκε… μας αξιώσε να μας χαρίσει έναν Σταυρό, έναν Θάνατο και μιαν Ανάσταση! Και όλα αυτά… τα ζούμε σε αυτή τη ζωή πολύ πριν τον σωματικό μας θάνατο. Όλοι οι άνθρωποι δεν κουβαλούν ο καθένας τον δικό του σταυρό; Εμπόδια, δυσκολίες, προβλήματα πάσης φύσεως κατακλύζουν καθημερινά τη ζωή μας… και οδηγούν αργά και βασανιστικά στον προσωπικό μας θάνατο… Όμως πρέπει να καταλάβουμε… Αν δεν πεθάνουμε, πως θα αναστηθούμε; Αν δεν φτάσουμε στο μηδέν και δεν ταπεινωθούμε, πώς θα εκτιμήσουμε όλα τα αγαθά που αργότερα θα μας προσφέρει ο Κύριος; Πώς αλλιώς μπορείς να σηκωθείς, αν πρώτα δεν έχεις πέσει; Είναι Ευλογία Θεού να σταυρωνόμαστε καθημερινά και καθημερινά να βγαίνουμε πιο δυνατοί και να αναστενόμαστε. Να αλλάζουμε προς το καλύτερο. Να ματώνει η ψυχή μας και ταυτόχρονα να εξυψώνεται! Τι άλλο είναι άλλωστε η Ανάσταση Του Κυρίου μας;
Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου είναι μια ευκαιρία για όλους μας, αφού έχουμε ταπεινωθεί και κουραστεί και μαρτυρήσει πάνω στο δικό μας σταυρό για ένα ολόκληρο χρόνο, να αναστηθούμε… να αναγγενηθούμε από τις στάχτες μας. Να αλλάξουμε τη ψυχή μας! Να αγαπάμε, να αποδεχόμαστε, να καταλαβαίνουμε, να συναισθανόμαστε, να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον, να γεμίζουμε με φως τη ψυχή τη δική μας και των γύρων μας… Γιατί αφού ο Χριστός Ανέστη…τίποτα σε αυτόν τον κόσμο, καμιά δυσκολία και κανένα εμπόδιο και κανένας πόνος δεν υπάρχει που να μη μπορούμε να τον νικήσουμε…Αφού ο Χριστός Ανέστη!!!

Ας αναλογιστούμε ο καθένας μας με ταπεινότητα και μεταμέλεια τον ψυχικό μας θάνατο, και ας αφήσουμε το ανέσπερο, υπέρλαμπρο ‘Αγιο Φως του Κυρίου μας να απλωθεί στην καρδιά μας…να την γιάννει και να την γεννήσει ξανά από την αρχή, αθώα, ταπεινή και γεμάτη αγάπη! Το Αναστάσιμο Φως στο κερί μας…από μόνο του δεν είναι τίποτα… Για να είναι Αναστάσιμο, πρέπει να Αναστηθεί και η ψυχή μας…και όχι για μια ώρα…αλλά για πάντα! Όταν λοιπόν μετά την Εκκλησία το Μεγάλο Σάββατο πάμε στα σπίτια μας, να μην γκρινιάξουμε, να μην μαλώσουμε, να μην παραπονεθούμε…αλλά να αγαπηθούμε! Γιατί Χριστός Ανέστη φίλοι μου!

Εύχομαι στις 7 Μαΐου όλοι να έχουμε ξαναγεννηθεί!
Χριστός Ανέστη καρδιές μου!

Γιώτα Γογώνη

 

 

Ανάσταση-Κυρίου

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους

12801272_10208102672025864_4527645686885703602_n

Οι άνθρωποι γεννούν το κέλυφος. Στο τσόφλι μπαίνουν. Το ατσαλώνουν κάποιες φορές ενώ άλλες το ντύνουν με μεμβράνη, ξύλο, πέτρα, κεχριμπάρι.  Ως άλλα έμβυα ζουν μέσα σ’ αυτό.  Στις νερένιες γειτονιές επιπλέουν ή όχι τα τσόφλια.

Χέρια ενώνουν.  Φωνές πάλλονται σε διαφορετικούς ρυθμούς.

 

Πώς θα υπάρξεις;

Πώς θα διαβείς;

Πώς θα δυναμώσεις;

Αν δίπλα σου δεν  έχεις ανθρώπους;

 

 

Τι θα νιώσεις;

Πού θα στραφείς;

Γιατί να ζήσεις;

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους;

 

Τι θα γευτείς;

Πώς θα ακούσεις;

Πώς θα ελπίσεις;

Αν δίπλα σου δεν έχεις ανθρώπους;

 

Ανθρώπους έχεις δίπλα σου,

αρκεί να βγεις απ’ το τσόφλι.

 

 

σ.σ.: Πόσες φορές έχει περάσει τρένο από πάνω σου και τα έχεις καταφέρει; Να το κουβαλάς στην μνήμη του χρόνου.

 

10322814_10208102670225819_4038668758154549272_n

Αιμιλία Πανταζή

27/2/16

Τόποι Καταφύγια

12790858_10208102673225894_4474809586999252327_n

Όλοι μας έχουμε τόπους καταφύγια.

Μικρές πατρίδες που επιστρέφουμε όταν τα δύσκολα παραμονεύουν.

Είτε λέγονται «Ελατού» είτε έχουν κάποιο άλλο όνομα,

θα ναι για όλους μας,

οι  μικρές μας πατρίδες.

Κι…

«Ένα πουλάκι από αυτά

που τιτιβίζουν στα κλαδιά

στης Ελατού τα μέρη

αφήνει τιτίβισμα γλυκό

λέει με μελωδικό σκοπό:

Ξεδίψασε το καλοκαίρι

στης Ελατού τα μέρη

ας γίνουν όλοι οι οδοιπόροι

μες στη ζωή συνοδοιπόροι.

Ας δώσουν λύπες και χαρές

φουσκώματα στα στήθια

ας βρουν της άπλας τη ψυχή

στης εκκλησιάς τα παραμύθια.

Κι όταν οι ανάσες θα χωθούν

μες σε χαράδρες και πηγές βουνού

σε δέντρα σαν στολιστούν

κοσμήματα θα γίνουν, θα ενωθούν.

Πλώρια η γιορτή ξεκίνησε

στης Ελατού τα μέρη

κάλπασε σαν άτι η Άνοιξη

ξεδίψασε με μιας το καλοκαίρι.»

Σε τόπους καταφύγια, σε  μια νερένια γειτονιά….

12795475_10208102661345597_7682141355475356425_n

Μπορείς

μ’ ακούς;

Να βλέπεις Ψηλά,

μ’ ακούς;

Και τα κομμάτια της ύπαρξής σου περιέχονται μέσα μου.

Αιμιλία Πανταζή

27/2/16

ΑΠΟ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΝΤΣΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΚΕΨΕΩΝ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016

 

 

 

Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα.

Ευτυχισμένος αν στο ξεκίνημα, ένιωθε γερή την αρματωσιά μιας αγάπης, απλωμένη μέσα

στο κορμί του, σαν τις φλέβες όπου βουίζει το αίμα.

 

Μιας αγάπης με ακατέλυτο ρυθμό, ακατανίκητης σαν τη μουσική και παντοτινής γιατί

γεννήθηκε όταν γεννηθήκαμε και σαν πεθαίνουμε, αν πεθαίνει,

δεν το ξέρουμε ούτε εμείς ούτε άλλος κανείς.

 

Έτσι κι εμείς, εκείνη τη μέρα γίναμε ο καθένας ξεχωριστά ένας μικρός- μεγάλος Οδυσσέας. Ντυθήκαμε λίγο απ’ την αύρα του και ο καθένας μόνος και όλοι μαζί βγήκαμε να πολεμήσουμε με την αγωνία. Της ύπαρξης, της θάλασσας, του κρύου, της μοναξιάς. Παλεύαμε και σιωπούσαμε. Γιατί μέσα στη σιωπή κρύβονται οι περισσότερες αλήθειες. Κι αυτές κοινωνούμε. Πάλι και πάλι.

 

‘Παρακαλώ το θεό να με συντρέξει να πω, σε μια στιγμή μεγάλης ευδαιμονίας, ποια είναι αυτή η αγάπη· κάθομαι κάποτε τριγυρισμένος από την ξενιτιά, κι ακούω το μακρινό βούισμά της, σαν τον αχό της θάλασσας που έσμιξε με το ανεξήγητο δρολάπι.’

 

Σύμμαχοι, συνοδοιπόροι και οδηγοί οι μικρές, ευλαβικές μας στιγμές που κρύβονται μέσα στα βλέμματα, στις φωνές, στ’ αγγίγματα. Κάποτε έρχονται φουρτουνιασμένες κι επίμονες οι θύμησες. Εκείνες που επιδιώκουμε να μην σκεφτόμαστε, να μην αναλογιζόμαστε, να μην αναμετριόμαστε μαζί τους. Μοιάζει τότε η ψυχή μας ακυβέρνητο καράβι σαν κι εκείνο που πάνω του σάλπαρε ο Οδυσσέας και μέσα στον σκοτεινό και κρύο θόλο της θάλασσας, μας οδηγεί άλλοτε στ’ αφιλόξενα βράχια κι άλλοτε στα επιβλητικά κύματα που γδέρνουν συνέχεια τις τραχιές κι ανέγγιχτες επιφάνειές μας μέχρι να τις λειάνουν.

 

‘Και παρουσιάζεται μπροστά μου, πάλι και πάλι, το φάντασμα του Οδυσσέα, με μάτια κοκκινισμένα από του κυμάτου την αρμύρα κι από το μεστωμένο πόθο να ξαναδεί τον καπνό που βγαίνει από τη ζεστασιά του σπιτιού του και το σκυλί του που γέρασε προσμένοντας στη θύρα.

 

Στέκεται μεγάλος, ψιθυρίζοντας ανάμεσα στ’ ασπρισμένα του γένια, λόγια της γλώσσας μας, όπως τη μιλούσαν πριν τρεις χιλιάδες χρόνια. Απλώνει μια παλάμη ροζιασμένη από τα σκοινιά και το δοιάκι, με δέρμα δουλεμένο από το ξεροβόρι από την κάψα κι από τα χιόνια.

 

Μέσα στις αναμοχλεύσεις των αναμνήσεων, ξεπροβάλλει σαν λουλούδι ένα πρωϊνό τραγούδι. Είναι εκείνο που ακούγαμε όταν είμασταν παιδιά και που μας έκανε να ονειρευόμαστε ότι κάποια μέρα θα γίνουμε μεγάλοι, θαραλλέοι και δυνατοί. Εκείνο που μας έκανε να πιστεύουμε πως μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Μέχρι που συνειδητοποήσαμε πως αν δεν αλλάξουμε τον δικό μας τον εσωτερικό, κανένας εξωτερικός κόσμος δε θ’ αλλάξει. Η αλλαγή προϋποθέτει πίστη κι ετοιμότητα. Συνεχή επαγρύπνιση. Μέχρι να μαλακώσουν οι επιφάνειες, να γαληνέψουν τα κύματα και να βρει το καράβι λιμάνι, υπήρχε μπροστά μας πολύ θάλασσα ακόμη. Ένα τραγούδι θάλασσα.

 

‘Θα ’λεγες πως θέλει να διώξει τον υπεράνθρωπο Κύκλωπα που βλέπει μ’ ένα μάτι, τις Σειρήνες που σαν τις ακούσεις ξεχνάς, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη απ’ ανάμεσό μας· τόσα περίπλοκα τέρατα, που δε μας αφήνουν να στοχαστούμε πως ήταν κι αυτός ένας άνθρωπος που πάλεψε μέσα στον κόσμο, με την ψυχή και με το σώμα.

 

Είναι ο μεγάλος Οδυσσέας· εκείνος που είπε να γίνει το ξύλινο άλογο και οι Αχαιοί κερδίσανε την Τροία. Φαντάζομαι πως έρχεται να μ’ αρμηνέψει πώς να φτιάξω κι εγώ ένα ξύλινο άλογο για να κερδίσω τη δική μου Τροία.

 

Και είναι κάποιες ώρες διαφορετικές από τις άλλες, ώρες ακατανίκητες και δύσκολες. Είναι οι ώρες που πρέπει να κάνεις βουτιά στο μέσα σου και ν’ αγγίξεις ένα κομμάτι ουρανού, που μπορεί να παρομοιαστεί μ’ ένα κομμάτι καθαρής άμμου ή αγνού κόκκινου αίματος που κοχλάζει στις φλέβες. Ένα κομμάτι αλήθειας. Και καμιά φορά δυσκολεύεσαι να το βρεις αυτό το κομμάτι και χάνεσαι στο μέσα σου. Κι απογοητεύεσαι. Κι είναι τούτη η απογοήτευση τόσο σκοτεινή που έρχεται και στρογγυλοκάθεται σαν μια άλλη Σκύλα ή Χάρυβδη. Κι όσο της φωνάζεις να φύγει, τόσο εκείνη γαντζώνεται ερμητικά πάνω σου, έτοιμη να σε καταβροχθίσει ολόκληρο. Πολλά τα τέρατα που μας κυβερνούν και κάποιες φορές λίγη η θέληση. Όμως ποτέ οι μάχες δεν κερδίζονται ανώδυνα.

 

‘Γιατί μιλά ταπεινά και με γαλήνη, χωρίς προσπάθεια, λες με γνωρίζει σαν πατέρας είτε σαν κάτι γέρους θαλασσινούς, που ακουμπισμένοι στα δίχτυα τους, την ώρα που χειμώνιαζε και θύμωνε ο αγέρας,

 

μου λέγανε, στα παιδικά μου χρόνια, το τραγούδι του Ερωτόκριτου, με τα δάκρυα στα μάτια· τότες που τρόμαζα μέσα στον ύπνο μου ακούγοντας την αντίδικη μοίρα της Αρετής να κατεβαίνει τα μαρμαρένια σκαλοπάτια.

 

Και τότε σαν κάτι να σκιρτά. Μια θύμιση που δεν μοιάζει με τις άλλες. Μια θύμιση αλλιώτικη, καταχωνιασμένη τόσο βαθιά που την είχες σχεδόν ξεχάσει. Και ξυπνάει. Κι αναδύεται. Και η μορφή της, η αίσθησή της, είναι το πιο προσφιλές καταφύγιο που έψαχνες. Η γνώση της τώρα πια πολύτιμη. Δεν είναι τίποτε άλλο απ’ αυτό που γνώριζες, αλλά δεν το ήξερες. Τώρα όμως το βλέπεις καθαρά.

 

‘Μου λέει το δύσκολο πόνο να νιώθεις τα πανιά του καραβιού σου φουσκωμένα από τη θύμηση και την ψυχή σου να γίνεται τιμόνι. Και να ’σαι μόνος, σκοτεινός μέσα στη νύχτα και ακυβέρνητος σαν τ’ άχερο στ’ αλώνι.

 

Την πίκρα να βλέπεις τους συντρόφους σου καταποντισμένους μέσα στα στοιχεία, σκορπισμένους: έναν έναν. Και πόσο παράξενα αντρειεύεσαι μιλώντας με τους πεθαμένους, όταν δε φτάνουν πια οι ζωντανοί που σου απομέναν.

 

Μιλά… βλέπω ακόμη τα χέρια του που ξέραν να δοκιμάσουν αν ήταν καλά σκαλισμένη στην πλώρη η γοργόνα να μου χαρίζουν την ακύμαντη γαλάζια θάλασσα μέσα στην καρδιά του χειμώνα.

 

Και νιώθεις ευγνώμων. Για όλο το ταξίδι. Για όλη την κούραση, την καταχνιά, την απώλεια, την πείνα, την δίψα, την αναμέτρηση. Για όλα όσα απλόχερα σου πρόσφερε η θάλασσα, ο ουρανός, ο ήλιος και η γη. Χωρίς αυτά, από τι θα ήσουν καμωμένος; Ποια γνώση θα σε κυρίευε τώρα; Και να η Ιθάκη προβάλλει εμπρός σου καθαρή κι ακέραιη. Δεν είναι αυτή που άλλαξε, αλλά εσύ. Τώρα μπορείς να την αγγίξεις με χέρια συμπαγή και μάτια ανόθευτα. Να την δεις όπως πραγματικά είναι.

Κι επιστρέφεις… Επιστρέφεις;

 

Αθήνα, 6/02/2016

ένα ΟΧΙ

Ο ήλιος λάμπει και σιγά σιγά θα μας ζεστάνει ξανά, όπως μόνο αυτός ξέρει να κάνει. Τα καταγάλανα νερά των θαλασσών θα μας καλέσουν για μια παροδική εναπόθεση των χειμωνιάτικων σκέψεών μας. Και αυτά θα τα καταφέρουν. Σε μερικές μέρες από σήμερα αυτά που σκεφτήκαμε, βιώσαμε, φοβηθήκαμε, ελπίσαμε θα αποτελούν μακρινό παρελθόν και θα επιστρέψουμε στη λατρεμένη κανονικότητα των προηγούμενων πέντε χρόνων. Όλα καλά θα πάνε λοιπόν, μέχρι το επόμενο ΟΧΙ. Το ΟΧΙ εκείνο, που δε θα αποτελεί εντεταλμένη επιλογή, αλλά πινέλο για να γράψουμε στους δρόμους και στις καρδιές μας την ελπίδα. Την ελπίδα αυτή που θα βγει με βία από μέσα μας, μην μπορώντας άλλο να καταπατείται.
Και όταν αυτό το ΟΧΙ ανάψει, θα κάψει παππούδες που πίνουν καφέ, γιαγιάδες που μετρούν τη σύνταξή τους, μπαμπάδες δεξιούς, αριστερούς, μαμάδες νοικοκυρές, φεμινίστριες, θείους προικοθήρες, ξαδέρφια ανύπαρκτα, φίλους αδελφούς στον έρωτα, στον αγώνα, στο διαδίκτυο, στο βόλεμα, μικρά παιδιά κρυμμένα σε ηλεκτρονικές κρυψώνες, για να μην πάρουν τους πυροσβεστήρες, αλλά τα σπίρτα και να ξεχύσουν τη φωτιά παντού.
Έτσι με τη φλόγα του, ίσως κάνει αυτόν τον κόσμο (κόσμημα) να λάμψει, όπως οφείλει.

Υ.Γ. Οι ωραιότερες μάχες είναι αυτές που δεν έχουμε δώσει ακόμα.
Σας σκέφτομαι, σας φιλώ και σας αγαπώ.
Η δική σας Έλλη, Σταγονέλλη, Στέλλα Λάντα.

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΟΔΥΣΣΕΑ… ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Boy with torch in forest --- Image by © Image Source/Corbis

 

Πώς να στο πω…

Σαν κατακίτρινη φέτα καρπουζιού φάνηκε στις πόλεις το χτεσινό            φεγγάρι.

 

 

 

Σε πείσμα των καιρών…

Tα σπόρια του κοιτούσαμε που έπεφταν στο μπαλκόνι του καλοκαιριού.
Πώς να στο πω..
Τα μαζέψαμε το πρωινό. Μαρτυρούσαν για τα ταξίδια τους. Άνεμοι τα στριφογύριζαν στο καράβι του Οδυσσέα.
Σε πείσμα των καιρών…
Σάλπαραν. Αναζητούσαν νοτισμένο χώμα σε πέλαγο από έλατα.
Πώς να στο πω..
Περιστρέφονταν, κοντοζύγωναν και απομακρύνονταν από το κατάρτι.
Σε πείσμα των καιρών…
Περίμεναν τους καιρούς τους γόνιμους στα Πρόσωπα που καλούνται να τους φροντίσουν με αγάπη. Να τους μοιραστούν.
Πώς να στο πω..

Ο Οδυσσέας κάποτε ελευθέρωσε τα σπόρια στους άνεμους. Ήρθαν οι καιροί… να γίνουν δέντρο καρποφόρο. Όραμα Μας… σε πείσμα των καιρών.

 

«Ότι δεν γράφεται, ξεχνιέται» είχε πει κάποτε, κείνος ο Ψυχωμένος Οδυσσέας, στη λευκή θάλασσα.
Κι από χτες, οι Οδυσσέες ακολουθούν…

Danbury, Essex, England, UK --- Lanterns hanging from trees in forest --- Image by © Lottie Davies/cultura/Corbis

 

SOS
Η πρώτη αποστολή σχεδιάζεται. Όλοι ας γίνουμε το στήριγμα του Άλλου σαν σε κείνη τη διαδρομή στο φαράγγι. Ας αναμένουμε σύντομα την πυξίδα για το Όραμά Μας!

 

Αιμιλία ή αν θέλετε,

Οδυσσέας 26