empsyxwsh

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΕ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

Στην εκδρομή δεν πήγα. Ξεδίψασα από τη μέθη των φίλων μου, από τα πρόσωπά τους, από την αναζωπύρωση της θράκας ή απλώς της λήθης. Χόρτασα. Τους άκουσα να μιλούν και η Ελατού μπήκε στην καρδιά μου. Κι ας μην την επισκέφτηκα. Έμαθα για τη δροσιά της σταγόνας της, τις κινήσεις των ξωτικών που ζωντάνεψαν ανάμεσα στα δέντρα της, το ανέβασμα της ανθρώπινης αλυσίδας, τη συντροφιά του νυσταγμένου φεγγαριού που μάλλον μόνο εκείνο πήγαινε για ύπνο. Για τα ποιήματα έμαθα, από στόματα άξιων της ζωής.
Κάτι άνθισε σε μια χειμωνιάτικη εκδρομή. Είκοσι τρία πρόσωπα, και η γέννα πώς να φυλακιστεί; Όπου κι αν βρίσκεσαι, ελεύθερος είσαι να τη δεις στα βουνά, στων τρεχούμενων νερών τις ροές, στα ποταμίσια λουλούδια που αναμένουν ήρεμα στη γήινη αγκαλιά, στις λειασμένες πέτρινες μορφές σαν αναδύουν πεύκα και σκίνα στον αιθέρα, στη φροντίδα του Δασκάλου μας που δείχνει στην πράξη πως δεν είμαστε μόνοι, πως δίνεις χωρίς να περιμένεις, πως παίρνεις απ’ τον πυρήνα του μεγαλείου των υπάρξεων, πως υπάρχουν τρόποι να ξεδιψάσεις τη δίψα για ατόφιο χρυσάφι…
Αυτή, η αυθεντική επικοινωνία, που φαίνεται πως σε όλους μας έχει τόσο λείψει, που την αναζητούμε σαν ξεραμένο χώμα σε απρόσωπες πόλεις της βιάσης, ρυθμούς εκκωφαντικούς, διαθέσεις υπολογιστικές και στείρες. Και σαν γνέφει στα κύτταρά μας πως εδώ, κάπου, κάποτε, τώρα, για πάντα βρίσκεται η λιτή λευκή φορεσιά της, εμείς πώς να της αντισταθούμε; Της δίνουμε χρυσές σταλιές και τη φωνάζουμε, ευλογία.
Μια εκδρομή σε μέρη που αγαπάμε, με ανθρώπους αγκαλιασμένους. Μια ποίηση επισκεφτήκαμε, Άγιε Φλεβάρη.

Φιλικά

Αιμιλία Πανταζή

…από τη Μολυβούπολη

Ο κυρ Αλέξανδρος στο Θεατρικό Εργαστήρι Παύσις!

«Kαρδιά του χειμώνος. Xριστούγεννα, Άις-Bασίλης, Φώτα» ευωδιάζουν στο Θεατρικό Εργαστήρι Παύσις.
Αντικείμενα προλαλούν τον ερχομό των λέξεων του Κυρ Αλέξανδρου…

Η πατατούκα του…

«Kαι αυτός εσηκώνετο το πρωί, έρριπτεν εις τους ώμους την παλιάν
πατατούκαν του, το μόνον ρούχον οπού εσώζετο ακόμη από τους προ της
ευτυχίας του χρόνους, και κατήρχετο εις την παραθαλάσσιον αγοράν,
μορμυρίζων, ενώ κατέβαινεν από το παλαιόν μισογκρεμισμένον σπίτι, με
τρόπον ώστε να τον ακούη η γειτόνισσα:

― Σεβτάς είν’ αυτός, δεν είναι τσορβάς…• έρωντας είναι, δεν είναι γέρωντας.»

Χριστόψωμο των καρπών και το μπηγμένο μαχαίρι…

«Περί την αυγήν, η Διαλεχτή επέστρεψεν εκ του ναού, αλλ’ εύρε την πενθεράν της περιβάλλουσαν διά της ωλένης το μέτωπον του υιού αυτής και γοερώς θρηνούσαν.
Ελθούσα αύτη προ ολίγων στιγμών τον εύρε κοκκαλωμένον και άπνουν. Επάρασα τους οφθαλμούς, παρετήρησε την απουσίαν του χριστοψώμου από του σανιδώματος της εστίας, και αμέσως ενόησε τα πάντα. Ο Καντάκης έφαγε το φαρμακωμένο χριστόψωμο, το οποίον η γραία στρίγλα είχε παρασκευάσει διά την νύμφην της.»

Καραβάκι της μνήμης…

«Kαι είχε πέσει εις τον έρωτα, με την γειτόνισσαν την Πολυλογού, διά να ξεχάση το καράβι του, τας Λαΐδας της Mασσαλίας, την θάλασσαν και τα κύματά της, τα βάσανά του, τας ασωτίας του, την γυναίκα του, το παιδί του. Kαι είχε πέσει εις το κρασί διά να ξεχάση την γειτόνισσαν.»

Κόκκινο βαθύ το χρώμα του κρασιού…

« – Θέλεις ν’ ανάψω φωτιά;
– Άναψε και δόσε μου ν’ αλλάξω.
Η Διαλεχτή εξήγαγε εκ του κιβωτίου ενδύματα διά τον σύζυγόν της και ήναψε πυρ.
– Θέλεις κανένα ζεστό;
– Δεν μ’ ωφελεί εμένα το ζεστό, είπεν ο καπετάν Καντάκης. Κρασί να βγάλης.»

Ήχος από μπρούτζινο γουδοχέρι…

«Περί το μεσονύκτιον εσήμαναν παρατεταμένως οι κώδωνες. Η Διαλεχτή ηγέρθη, ενεδύθη και απήλθεν εις την εκκλησίαν.»

Και τ’ αλογάκι στο Καρουζέλ… όπως και η καρδιά μας.

Τι κι αν «κυρ Αλέξανδρε σ’ απαρνήθηκαν γιατί η κτίση έχει γεράσει.»
«Άσπρισαν τα σωθικά» της Ομάδας γι άλλη μια φορά!!

2ο Forum νέων επιστημόνων «Θέατρο και θεατρικές τεχνικές στην εκπαίδευση» Μαράσλειο Διδασκαλείο ΠΤΔΕ Αθηνών, 21-22-23 Νοεμβρίου 2014

«Μια φυσική καταστροφή- Ο τυφώνας Χαϊγιάν»

Ιωάννα Ντίνου, Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπ/σης Γ΄ ΔΔΕ Αθήνας
Αλεξάνδρα Τσίγκου, Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπ/σης ΔΠΕ Δυτ.Αττικής
Αιμιλία Πανταζή, Εμψυχώτρια θεατρικού παιγνιδιού-Συγγραφέας
(Εμπνευσμένο από την Ξένια Σίμου και το βιωματικό εργαστήριο «Το τσουνάμι»- εκπαιδευτικό δράμα)

Στόχος του Εργαστηρίου:
Μια ευκαιρία να κατανοήσουμε, να ευαισθητοποιηθούμε και να σκεφτούμε για τους συνανθρώπους μας, τη φύση, τις φυσικές καταστροφές και το ρόλο μας ως ενεργοί πολίτες. Μια βιωματική προσπάθεια με ιδιαίτερη έμφαση στην ενσωμάτωση της φαντασίας, της δημιουργικότητας και της συναισθηματικής εμπλοκής στη διαδικασία της μάθησης. Κεντρικό ερώτημα: κατά πόσον η βοήθεια- προσφορά είναι αρκετή για να λύσει τα προβλήματα μιας φυσικής καταστροφής και να υποκαταστήσει το κράτος που απουσιάζει.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Λίγες σκέψεις, με το βιβλίο του Δασκάλου στα χέρια…

 

Θα ‘θελα να σου πω περισσότερα, αλλά δεν γνωρίζω τον τρόπο.

Πώς να σε περιγράψω, που από τις πρώτες αναγνώσεις μου νιώθω αδιόρατα ότι κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει εδώ;

Ένα βιβλίο μπορεί να οριστεί «μαγικό» όταν όλα του ευωδιάζουν δυσεύρετη, επίπονη, φωτισμένη Αλήθεια;

 

Σε πήρα στα χέρια μου. Άνοιξα τυχαία κάποιες σελίδες σου. Διάβασα λίγες αράδες.

Το δωμάτιο πλημμύρισε…

Αγάπη

Ελευθερία

Αλήθεια

Δικαιοσύνη

Γαλήνη

Πίστη

Μοναχικότητα

Θέληση

Υπομονή

Επιμονή

Παρατηρητικότητα

Σιωπή

Αυτοπειθαρχία

Ισορροπία

Αυθορμητισμό

Ρίσκο

Ακεραιότητα

Ευαισθησία

Ομορφιά

Έκφραση

Σοφία

… …

 

Μες στο δωμάτιο ένιωσα να οδεύω, να υψώνομαι, να αιωρούμαι, ώσπου το ταβάνι χάθηκε.

Το σώμα μου κοίταζα που χαραζόταν, άνοιγε, πλάταινε, για να διαρρεύσει διπλή κραυγή μέθεξης από οδύνη και ηδονή.

Ένα βιβλίο ρίζωσε. Πρόσφατα απέκτησε τρυφερά φύλλα λεύκας. Φανταστείτε το.

Αιμιλία Π.