paidagwgikh

ΧΡΥΣΑ ΣΚΟΙΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΣΤΟΥΜΙ ΤΟΥ ΟΥΓΚΟΣΤΙΝΟ

10897820_326641207535232_1877087949507359184_n

Νέος χρόνος, ανήξερος μας ακολουθεί. Εισχώρησαν σαν άνεμοι οι προσδοκίες μας στο κόκκινο σακούλι του.

«Καινούριε χρόνε να μου φέρεις… …, να μου φέρεις…, φέρε μου…»

Και οι στιγμές κυλούν σαν ποτάμι. Στις όχθες του ρέει το 2015, προσπερνά, τη θέση του αφήνει στον επόμενο. Τον αποχαιρετάμε. Τι έχουμε να του πούμε;

«Τις ευχές και όσα περιμένουμε από σένα, μόνοι μας θα τα πραγματοποιήσουμε.»

Χαμογέλασε και μας αποκάλυψε το περιεχόμενο της βαριάς αποσκευής του…

Σκοινιά. Σκοινιά που ξετυλίγουμε, παρατηρούμε, συνομιλούμε μαζί τους σε γλώσσες παράξενες. Σκοινιά που ενώνονται, αφού… «στη ζωή ζούμε εν σχέση»

Και από βάρος, τα σκοινιά γίνονται όνειρα!

Ο χώρος γεμίζει με πλούσια πρωινά, νερά, δάση, αγκαλιές, αντίλαλους, ρόδια, ψυχές, δρόμους, φίδια σύμβολα μεταμόρφωσης, σκοινιά που ονειρεύονται πως γίνονται… μαλλιά.

Σαν νύμφη τη στολίζαμε με τα μαλλιά που διάλεξε. Κάλεσε την ηλιαχτίδα.  Θέλησε να τις τα χαρίσει.

Μα πώς εκείνη να την συναντήσει; Ποιο δρόμο της καρδιάς να ακολουθήσει;

Παγωμένη αισθάνεται τις πατημασιές πάνω στο σκούρο ύφασμα. Κυκλοφοριακό ανθρώπινο χάος διακρίνει στην ύφανση.  Αναρωτιέται αν θα μπορούσε να επιβιώσει εκεί…

«Είναι ο δικός σου δρόμος ηλιαχτίδα;»

Παραδίπλα η πορεία των αστείρευτων υλικών, της διασκέδασης.

«Μπορεί η ζωή να είναι μόνο έτσι; Θα ‘ναι η αυθεντική που ζητάς;»

Η ηλιαχτίδα διαβαίνει κεντρικά. Ίσως οδηγηθεί στον προορισμό της.

Σταματά στο πρώτο εμπόδιο. Και που νόμιζε πως θα ‘ταν εύκολο…

Συνεχίζει. Σταματά.  Με παράπονο το ξεσκεπάζει. «Γιατί άργησες;» ρωτά, μα πρέπει να συνεχίσει – δεν έχει άλλο χρόνο διαθέσιμο.

Συνεχίζει. Σταματά και πάλι. Πισωκοιτά. Δεν το φοβάται, την περιμένει η νύμφη.

Συνεχίζει. Σταματά. Λύνει γρίφους, σιωπά.

Ώσπου, η νύμφη με τα χρυσά μαλλιά στέκεται ολοζώντανη μπροστά της. Με την ομορφιά της να αναμένει το φως της ηλιαχτίδας.

«Να δοθούν τα όνειρα στους ανθρώπους!», αποφάσισαν.

10930892_326640924201927_7033356198568646199_n

Σε ρυθμική αλληλεγγύη η μοιρασιά. Τα χρυσά σκοινιά ένα ένα αφαιρούνται. Σε σχήματα ενώνονται, σε γραμμές, σε αόρατα νήματα που δένουν τους ανθρώπους σε γεύμα αγάπης. Κι όλοι σε κυκλωτικό ενωτικό χορό, σε διάσταση ουτοπική, που τελικά, πόσο μπορεί να απέχει από την ίδια τη ζωή; Απ’ τη ζωή και το όνειρο του Ουγκοστίνο;

Ενός Πεταλουδόσαυρου, που την αίσθηση της πείνας του καλύπτουν με έτοιμο χυλό από νέκταρ και άκανθους, που χωρίς παράθυρα και καθρέπτες ο απάνθρωπος πύργος του τού ζητά να φορέσει στερητικό κοστούμι ενός άλλου πλάσματος.

Όταν η πείνα και η δίψα ξεχειλίζει το περίγραμμα, βρίσκει τρόπους αναζήτησης του αληθινού κουστουμιού. Κάποιος ίσως «υποχρεωθεί» και σταθεί δίπλα του στον πόνο, στη γνώση, στην αποτυχία, στην συνειδητότητα, στην ελπίδα, στη χαρά, στη σπίθα εκείνη που ανάβει χωρίς να καίει.

Και ο Πεταλουδόσαυρος με τη τραχιά επιφάνεια του δεινόσαυρου και τα φτερά πεταλούδας στην πλάτη δραπετεύει στο άγνωστο. Δεν μπορεί πια να γυρίσει πίσω.

«Ουγκοστίνο… Ουγκοστίνο που είσαι; Ουγκοστίνοοοοοοοοοοοοο…»

 

Αιμιλία Πανταζή

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Λίγες σκέψεις, με το βιβλίο του Δασκάλου στα χέρια…

 

Θα ‘θελα να σου πω περισσότερα, αλλά δεν γνωρίζω τον τρόπο.

Πώς να σε περιγράψω, που από τις πρώτες αναγνώσεις μου νιώθω αδιόρατα ότι κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει εδώ;

Ένα βιβλίο μπορεί να οριστεί «μαγικό» όταν όλα του ευωδιάζουν δυσεύρετη, επίπονη, φωτισμένη Αλήθεια;

 

Σε πήρα στα χέρια μου. Άνοιξα τυχαία κάποιες σελίδες σου. Διάβασα λίγες αράδες.

Το δωμάτιο πλημμύρισε…

Αγάπη

Ελευθερία

Αλήθεια

Δικαιοσύνη

Γαλήνη

Πίστη

Μοναχικότητα

Θέληση

Υπομονή

Επιμονή

Παρατηρητικότητα

Σιωπή

Αυτοπειθαρχία

Ισορροπία

Αυθορμητισμό

Ρίσκο

Ακεραιότητα

Ευαισθησία

Ομορφιά

Έκφραση

Σοφία

… …

 

Μες στο δωμάτιο ένιωσα να οδεύω, να υψώνομαι, να αιωρούμαι, ώσπου το ταβάνι χάθηκε.

Το σώμα μου κοίταζα που χαραζόταν, άνοιγε, πλάταινε, για να διαρρεύσει διπλή κραυγή μέθεξης από οδύνη και ηδονή.

Ένα βιβλίο ρίζωσε. Πρόσφατα απέκτησε τρυφερά φύλλα λεύκας. Φανταστείτε το.

Αιμιλία Π.